Dag 3: Tweede poging bezoek Bruce

Vannacht heb ik een goede nacht geslapen. Een grote opluchting. Ook stond er vandaag een ontbijtje klaar. Bananen, appels en rolls hebben we met koffie buiten in het ochtendzonnetje voor onze kamer naar binnengewerkt, Heerlijk ontspannen begin van de dag.

Vandaag was ook alles in de gevangenis gelukkig weer normaal. Om klokslag half negen stond ik weer binnen aan de frontdesk van de gevangenis. Opmerkelijk was, dat voordat ik nog maar íets had gezegd een vrouwelijke officer achter het glas die ik gisteren echt niet heb gezien, me toeriep "You must be the one from Holland!". "How do you know?" "I can tell by your accent". "I didn't say anything, yet." is mijn antwoord...
Ook de officer die me gisteren het negatieve nieuws overbracht en het hoofd van dit team bleek te zijn was aanwezig en bleek duidelijk verheugd dat ik weer terug was. Hij vertelde me nogmaals hoe zeer het hem speet dat hij dat doen moest en hij was blij dat hij me nu kon toezeggen dat ik de hele dag mocht blijven en ook morgen als ik dat wilde. Maar ja, morgen trekken we verder en ik liet hem weten dat ik voor morgen genoegen zou nemen met alleen een normale special visit. En dat was helemaal goed en het staat zwart op wit genoteerd.
De normale procedure zoals gewoonlijk volgt. Je gegevens noteren op een lijst, paspoort en rijbewijs afgeven. Daarna een search door de vrouwelijke officer. Je spullen in een kluisje leggen en door detectiepoortje lopen. Hetzelfde gebeurt met een man die tegelijk met mij binnen kwam en we worden tezamen naar de visitingroom gebracht. De vriendelijke vrouwelijke officer hier aan de desk, ms Finney, zie ik nu al voor het 3e achtereenvolgende jaar en ze kent me precies. Vraagt me of ik weer aan mijn favoriete tafel wil zitten en zegt erbij dat ze hem ook morgen weer voor mij zal noteren. Helemaal goed!
De andere bezoeker wordt aan een tafel een stukje de andere kant gedeponeerd. Het feit dat we ten opzichte van haar precies aan de andere kant van de bezoekersruimte zitten deert haar niet en ze begint vrolijk van alles over haar zelf aan ons te vertellen. Dat ze over anderhalf jaar met pensioen gaat en weet ik veel wat nog meer. Ik heb niet eens zin om te luisteren want ik zit in spanning te wachten op Bruce en houd het raam in de gaten waarlangs ik hem altijd eerst voorbij zie komen, voordat hij na een search binnenkomt. En ja, daar komt 'ie, hij zwaait en het voelt direct weer goed. Een minuut of 5 later komt hij dan werkelijk binnen en ik krijg een knuffel en een kus. Het is fijn om elkaar weer te zien.
Ondanks dat er zoveel onderwerpen te bespreken zijn, gaat het natuurlijk eerst over gisteren. Voor iedereen was de lockdown totaal onverwacht. Het is pas om 07:30 begonnen. Normaal gesproken moeten ze Bruce uit zijn cel halen omdat hij werkt als clerk. Allerlei (administratieve) werkzaamheden betreffende het reilen en zeilen binnen zijn celgebouw worden door hem gedaan. Maar er gebeurde maar niets. Uiteindelijk werd het ook hem duidelijk wat er gaande was en wat dat voor ons voor gevolgen zou kunnen hebben voor die dag. Nou ja, om een lang verhaal kort te maken; het feit dat mijn bezoek aan hem niet doorging, heeft toch heel wat gespreksstof opgeleverd binnen de gevangenis. En velen hebben hem daarover aangesproken. Het was een lowlevel lockdown en het is sinds 1979 niet meer voorgekomen dat ze de bezoekersruimte totaal moesten sluiten. In het kort komt het erop neer, dat een aantal bewaarders die een speciale opleiding hebben gehad met helm en uitrusting e.d. uit voorzorg met busjes waren vervoerd naar een andere gevangenis in de omgeving waar wat gaande is. Vandaar dat alle andere bewaarders werden ingezet in de cell houses en er geen 'bemanning' kon zijn in de visitors room.  In ieder geval is er in deze gevangenis buiten mij, niemand die van buiten Amerika komt bezoeken en ik schijn daar nu toch wel in the picture te zijn. Iets wat ik eerder bij binnenkomst vanmorgen dus al gemerkt had.

Het is een lange zit vandaag; 8 uren maar liefst. Maar we hebben zoveel te bespreken, dat de tijd gewoon omvliegt. Allereerst moeten er een aantal misverstanden uit de weg geruimd worden. Veel dingen kunnen niet direct in de brieven besproken worden omdat alles gelezen wordt. Ik dacht altijd dat alleen mijn brieven gelezen werden, maar nee, ook die van hem voordat ze de deur uitgaan... Daardoor kreeg ik soms niet helemaal goed door wat hij wérkelijk bedoelde met iets wat hij schreef. Vooral de laatste tijd leidde dat tot nogal wat vragen. Op zo'n bezoek kan het allemaal grondig bijgepraat worden, gerelativeerd en weggelachen... En lachen deden we veel vandaag.

Om half zes precies wordt er geroepen dat de bezoektijd over is. We nemen afscheid met een big hug en een kus. Morgen zien we elkaar weer...