Dag 11: Taos Pueblo (dus niet)...

Vanochtend stonden we voor Jan Joker in de ontbijtzaal. Er moest betaald worden voor het ontbijt! Dan stopt Priceline je in een 3-sterrenhotel, terwijl je om een 2 of 2,5 gevraagd heb. Denk je, nou da's leuk, lekker luxe... Het Courtyard by Marriott was dus mooi. Maar ja, tot aan het moment dat je denkt een ontbijtje te gaan halen; iets wat heel normaal is in een hotel met minder sterren. Zo niet, bij een hotel met 3 sterren, daar moet je voor betalen!!! Dat was vorige jaren al zo en naar nu blijkt is daar nog niets in veranderd. Internet was gratis, dat wel. Dat was eerst ook niet het geval. Oké, we zijn verontwaardigd weggelopen. Heb niet eens gevraagd wat het dan wel kost. We spreken in zo'n geval onze eigen 'supplies' wel aan en zetten dan zelf koffie op onze kamer.

Vandaag gaat de reis naar Taos. De uiteindelijke bestemming zal Taos Pueblo zijn, wat iets noordelijker ligt. Dit is een authentiek pueblo dorpje waar de indianen nog gewoon wonen. Het is onder enkele voorwaarden opengesteld voor toeristen.
We kiezen voor de toeristische route "High Road to Taos". Er is voor deze dag regen voorspeld, hagel en windstoten. Maar we gokken het erop. De lucht ziet er prima uit. Als het slecht weer wordt, dan toch in ieder geval niet in de ochtend. De afstand is zo'n 100 km en we doen lekker rustig aan. Er is weinig verkeer en we genieten van de vergezichten. Halverwege wordt het wat meer bergachtig en bebost. We stoppen af en toe voor het uitzicht. Natuurlijk missen we een keer een afslag en komen op een smal weggetje terecht. Twee mannen drijven koeien voort over de weg. Ik vraag of we nog wel goed zitten; niet dus... Ik zeg tegen de man dat het hier ook mooi is, maar rijden dan toch maar een paar kilometers terug.
Bij één zo'n stop hebben we een ontmoeting met wat eekhoorntjes. Ze lijken niet al te schuw en Johan probeert ze te voeren met wat kruimels van een mueslireep. Bij een poging om ze uit de hand te laten eten gaat de eekhoorn er met de hele reep vandoor!

Het is 11:00 als we aankomen bij Taos Pueblo. Vlak voor de ingang worden we staande gehouden door twee mensen. Taos Pueblo is vanwege een begrafenis vandaag gesloten. Er hangt een touw over de weg met daarop een bord "CLOSED". We moeten omdraaien en kunnen morgen terugkomen. Wat is dat een tegenvaller zeg, vooral als je weet dat je morgen weer heel iets anders op het programma hebt en ook het nodige moet rijden. Erg jammer, maar Taos Pueblo gaat dus niet door. We gaan even in beraad en besluiten eerst maar eens naar Taos zelf te rijden. We kwamen daar net al doorheen gereden en het zag er best gezellig uit. We lopen een uurtje rond, bekijken weer al die winkeltjes die we ook in Albuquerque en Santa Fe zagen, halen een lichte lunch bij Mac Donalds' die ook in pueblo stijl is en stappen daarna de auto weer in. Bij de voorbereidingen zag ik nog een mooie toeristische route van 110 km. Vanwege tijdgebrek had ik hem niet in het programma opgenomen, maar nu hebben we er onverwacht toch de kans voor. Het is de "Enchanted Circle" en is een rondje om de Wheeler Peak (4000 m.) Hiervan had ik de beschrijving niet bij de hand, maar met de kaart is hij makkelijk te rijden. En wat een leuke verrassing blijkt het te zijn. De route begint met wijdse vergezichten en gaat vrijwel ongemerkt hoger en hoger. Op een gegeven moment blijken we een pas te passeren die ligt op een hoogte van bijna 3000 meter. De vergezichten daarboven zijn erg mooi, groen en glooiend. En vreemd... er groeien zelfs cactusjes volop!
Bij Eagle Nest, gaan we even van de route af en duiken een 23 km lange canyon in. Halverwege zien we echter donkere wolken samenpakken en daar de canyon niet indrukwekkend is, besluiten we om te keren en de route weer op te pakken.
Op een gegeven moment lopen er wat beestjes over de weg en in de berm. Prairie-dogs! De eerste keer dat we ze zien. Ze zijn erg schichtig en duiken snel weg in hun holen. We staan gewoon een tijdje stil in de berm en vanzelf komen ze weer te voorschijn. Een andere auto komt naast ons staan. Een vrouw draait haar raampje open, vraagt ons de weg naar Red River. Ik zeg dat ze de verkeerde kant op rijdt en dat ze terug moet. "You are from Illinois, aren't you?" vraagt ze, duidend op onze nummerplaat. Ik antwoord dat we uit The Netherlands komen. "Wow, Welcome in America!" roept ze, draait om en rijdt weg...
We vervolgen het laatste stuk; de wolken houden zich nog rustig. Rond 15:30 komen we aan bij ons volgende hotel met 2,5 sterren deze keer. Een ontbijt ligt deze keer in het verschiet en dat niet alleen: zelfs een manager's reception met soep en lekker hapjes om 17:00. Maar voor dat het zover is maken dankbaar een uurtje gebruik van het zwembad. De wolken houden zich nog steeds rustig.
Op het moment dat ik dit schrijf begint het echter heel erg te waaien, dus we zullen maar afwachten wat het weer gaat doen...