Dag 1: Aankomst

Het is hier midden in de nacht en ik heb nog geen oog dicht gedaan. Dan denk je dat je moe bent en gá je al 7 uur later dan normaal naar bed. Maar nee hoor, eenmaal daar aanbeland wil de slaap maar niet komen. Ik weet niet hoe dat moet gaan aflopen met mijn bezoek aan Bruce vandaag. In ieder geval hoef ik niet meer te doen dan op een stoeltje zitten en praten. Ik hoop niet dat ik dáár in slap val...
Enfin, ik heb me dus bedacht en me maar weer buiten bed begeven om toch maar een verslag te
schrijven over de reis.
Voor zessen werden we gisterochtend wakker en probeerden nog maar wat te blijven liggen, maar om precies 06:00 kwamen de eerste vliegtuigen al over. Elke minuut één leek het wel. Alsof ze in de file stonden. We hebben ons kalm aan gedoucht en aangekleed en ons naar het ontbijtbuffet begeven. Overdaad schaadt zeggen ze wel eens, maar dat was in dit geval toch niet helemaal waar... We hebben er heerlijk van genoten, wetende dat we in Amerika nergens zo'n uitgebreid ontbijt gepresenteerd zullen krijgen.

We hebben daarna de koffers ingeladen en zijn naar het langparkeerveld P24 in Dusseldorf gereden. Helemaal vol, maar wij hadden ons plekje gereserveerd. Na lang rondrijden vonden we dan ook ergens achteraan een paar lege plekken. Door een shuttlebus werden naar het vliegveld gereden; een ritje van een minuut of vijf.
Hier ging alles gesmeerd, koffers inchecken en wat winkeltjes langsgelopen. Onze laatste drinken op gedronken voordat we door de securitycheck en de douane gingen. Bij Johan bleef de pieper maar afgaan. Ze hebben hem uitgebreid gefouilleerd, maar niets kunnen vinden. Uiteindelijk mocht hij dan toch door. Precies op tijd boarden en precies op tijd is het vliegtuig vertrokken. Vreemd was, dat hij ten opzichte van vorig jaar een heel andere, maar kortere route nam en er toch langer over deed. Waarschijnlijk hadden we wind tegen?!?! Vlucht was verder goed en om 14:45 landden we en om 15:00 sloten we aan in de rij voor immigrations. Maar wat een verschil met vorig jaar zeg. Waar we vorig jaar al ver voor de eigenlijke hal in de rij moesten staan en die rij in de gang twee maal de bocht om ging, was het nu bijna een lachertje. Alleen de mensen uit ons vliegtuig stonden er. Ook dit ging supergesmeerd dus. We lopen uiteindelijk met de koffers naar buiten en hebben geluk. Onze shuttle naar Hertz komt al direct aanrijden. Instappen en gelijk door... Bij Hertz aangekomen, blijkt onze naam op een groot bord te staan, met nummer 430 erachter. Dat is de parkeerplaats waar onze auto staat geparkeerd. We hoeven ons niet te melden, maar kunnen zo instappen en wegrijden. We gaan op zoek en vinden een zwarte Chevrolet Equinox. Leuk wagentje, wel minder groot dan de Traverse die we vorig jaar hadden. We melden ons bij de uitgang waar we gescand worden en horen daar dat, als we niet tevreden zijn met de auto, ook een andere hadden mogen uitzoeken. Maar nee hoor, het is wel goed... Heeft een mooie boardcomputer ook. Om 16:15 rijden we de poort uit, de auto heeft 4700 mijl op de teller. Daar gaan er deze vakantie dus meer dan 4000 bij komen!

Alle tijdwinst die we met de reis behaald hebben, blijken we weer in te moeten leveren bij het verdere verloop van deze dag. We kiezen voor een route zonder tolwegen, maar dat blijkt niet zo'n goede keuze. Elke 200 meter is er wel een stoplicht en het schiet maar niet op. Het zal uiteindelijk bijna 1,5 uur duren voordat we Chicago helemaal uit zijn.  Daarbij moet ik vermelden dat Tomtom de weg een beetje kwijt was door veranderingen in het wegennet.
Eenmaal op de I55 die parallel loopt aan de oude Route 66 schiet het een stuk beter op. Alhoewel... ze zijn ze bij een brug aan het werken aan de weg en jammer genoeg staan we er zo'n half uur in de file. Wég is alle tijdwinst nu.

We krijgen zo onderhand honger en dorst en gunnen ons nauwelijks de kans, maar stoppen toch maar even bij een Subway. De aangegeven tijd van aankomst in de Tomtom wordt later en later... We hadden nog boodschappen willen halen, maar we besluiten dat toch maar uit te stellen tot morgen.
En zo rijden we deze 310 km in 5 uurtjes naar Canton Illinois. Illinois mag dan een saaie staat zijn met al dat cornlandschap, maar ik geniet van de vergezichten, met de mooie wolkenluchten en hier en daar silo's en farm houses met mooie schuren.
En dan ineens gaat onze boardcomputer op zwart. Ook de dashboardverlichting doet mee... Och wat jammer nu. We schatten in hoeveel nadeel we hier van gaan ondervinden tijdens onze reis. Maar dat is toch te veel. We zullen verderop op de route naar een Hertz locatie moeten rijden en zien of we een andere auto mee kunnen krijgen...

Om 21:15 komen we aan bij het hotel Canton Inn. De vorige keren dat we in Canton waren hadden we steeds de Super 8, maar we waren hier niet meer zo tevreden over. We proberen dus nu iets anders. Hij ligt maar 2,5 km of zo van de gevangenis. De Super 8 was wel 6 km verder.
Een erg vriendelijke oude vrouw verwelkomt ons bij de receptie. Ze is duidelijk aan het plaatsvervangen, maar doet haar best. Ik denk dat ze de vrouw van de eigenaar is, maar daar kom ik morgen (ofwel vandaag) wel achter. Ze is in ieder geval ook de maid. Enfin, ze moet uit haar hoofd uitrekenen hoeveel 3 x 60 is, maar komt er niet uit. Ik help haar even en vertel er bij dat, mochten ze nog een receptioniste nodig hebben, ik nog wel een baan zoek...
De kamer is wat gedateerd maar ziet er prima en schoon uit. Internet doet het en voor de rest moeten we alles nog ondervinden...

Zo, nu eerst maar kijken of ik toch nog een paar uurtjes kan slapen...