Weer thuis...

We zijn al weer een paar dagen thuis en zijn langzaam maar zeker weer aan het inburgeren in ons normale leven. Het is zo'n zelfde gevoel als wanneer je een eindje hard loopt en je de finish bereikt, maar dan nog een eindje moet uithollen. Ineens stoppen gaat niet. Daar zijn wij nu mee bezig, zeg maar. Maar ja, dan vooral mentaal... De eerste dag thuis is altijd zo'n rare gewaarwording. Het feit dat je (voor jouw gevoel) diezelfde ochtend nog in Amerika zat en nu al weer aan de andere kant van de grote plas bent, vind ik altijd moeilijk te behappen. Heel onwerkelijk. Dat gaat me altijd net iets te snel, ook al is de vlucht lang geweest. We hadden een strakke en volle planning deze reis en kans om de boel tussendoor te laten bezinken was er niet. Vrijwel elke dag zaten we in een ander hotel. Een dag later konden we soms al niet meer bedenken in welk hotel we de dag ervoor zaten, in welk restaurant we hadden gegeten, wat we hadden gedaan of zelfs maar welke dag het überhaupt was. 's Nachts raakten we zelfs geregeld de richting kwijt op weg naar of op de badkamer. Helemaal gedesoriënteerd...

Dag 26: Afscheid

Een uurtje geleden zijn we op het vliegveld O'Hare in Chicago aanbeland. Ik moet echt even tot rust komen nu. Zulke hectische momenten gehad daarnet.

Maar laat ik maar bij het begin van de dag beginnen. Vanmorgen ben ik eerst nog een uurtje terug gegaan naar Bruce. We hadden uitgerekend dat dat moest kunnen. Ruim voor 8:30 zet Johan mij bij de ingang af. Ik ben de enige, dus de check-in gaat snel. Brooks de vrouwelijke officer die ik steeds heb gehad met het inchecken handelt alles geroutineerd af, waarna ze mee neemt naar de ruimte waar de kluisjes zijn en ik mijn portemonnee en legitimatiebewijzen kan achterlaten en waar ik normaal gesproken gefouilleerd zou moeten worden. Maar dat gebeurt eigenlijk niet, ze schudt alleen mijn vest een beetje los.
Ondertussen vertelt ze me dat wat haar betreft mijn tuniek van gisteren helemaal okay was en dat het een bitch was die ik gisteren getroffen had in de bezoekersruimte. Maar vandaag is ze er niet, zegt ze. Nee, inderdaad, gelukkig zit Finney er weer. Ze zegt dat ik helaas ook vandaag niet aan mijn favoriete tafel kan zitten, want er komt iemand met een rollator en die zit ook altijd graag dicht bij de magnetrons. Ik mag zelf een andere tafel kiezen. En ik kies de tafel ernaast en dat vindt ze helemaal prima. Ze komt zelfs naar me toe en zegt dat de tafels scheef staan en samen verplaatsen we het een en ander. Kijk... zo kan het ook!

Het is bijna 09:00 als Bruce binnen komt. Hij is blij dat we vandaag nog een uurtje samen hebben en dat ben ik ook. Hij voelde zich rot vanmorgen, maar nu gaat het beter. En ja, dat had ik ook. Had bijna moeite met opstaan, hoewel ik al om 05:00 wakker was. Ik wilde de dag eigenlijk niet laten beginnen, denk ik...

Enfin, Bruce en ik spreken nog een aantal dingen door en af, en als we de koffie goed en wel achterover hebben geslagen is het ook al bijna tijd voor mij om te gaan. Ik had met Johan afgesproken dat hij om 10:00 uit het hotel zou vertrekken en dat ik ook om die tijd aanstalten zou maken om op te stappen. Bruce zegt me 5 minuten voor die tijd, dat ik moet gaan, want misschien duurt het naar buiten lopen en uitchecken lang. Hij is bovendien bang dat we niet genoeg tijd zullen hebben om naar de luchthaven in Chicago te rijden. Enfin, we nemen afscheid. Toch altijd moeilijk, temeer omdat we niet weten wanneer we elkaar de volgende keer zullen zien.

Ik sta buiten nog 10 minuten op Johan te wachten. Hij heeft ondertussen de auto uit- en opgeruimd en de koffers propvol en wel dicht gekregen. We stellen de Tomtom voor de laatste keer in en hopen dus inderdaad die 3 uur en een kwartier nodig te hebben om bij Hertz te verschijnen om de auto in te leveren. We hebben dan daarna zeker nog een uurtje over voordat we 3 uur van tevoren op de luchthaven moeten zijn. Dat uurtje blijken we dus sowieso helemaal nodig te hebben. Een file van 20 minuten, een plasstop en een tankstop zijn daar debet aan. Bovendien rijden we de afslag naar Hertz voorbij en moeten we ruim 5 km omrijden. Uiteindelijk staan we precies om half 3 bij Hertz; onze vlucht gaat om half 6.

Het inleveren van de auto is altijd hectisch. Alles snel uit de auto, we worden gescand en de standen worden afgelezen. Uiteindelijk komt er een papiertje uit het scanapparaat en dan slaat de schrik mij om het hart er staat een bedrag op van $ 889.00. Wat?? Gaan we nu toch extra betalen voor het omruilen van de auto? Ik snap er niets van, maar we moeten verder. We stappen in de bus die ons naar het vliegveld brengt. Het is daar even zoeken naar de balie van Lufthansa en ik ben even helemaal confuus. Even zitten en wat drinken en daarna door de bagagecheck en dan zitten we eindelijk op een bankje te wachten, waar precies op dit moment het vliegtuig komt aantaxiën. Over een half uurtje gaan we boarden...

Ik hoop niet dat die ruil van de auto een staartje gaat krijgen!

 

Dag 24 en 25: Nog twee bezoeken...

Gisteren en vandaag heb ik weer een bezoek gehad aan Bruce. Beide keren zijn goed verlopen. Gisteren mocht ik niet aan mijn "favorite table" zoals Finney (de leuke vrouwelijke officer) altijd zegt, zitten, omdat ze die tafel nodig hadden voor een grote groep mensen die zou komen. Ze wilde me daarom naar tafel 6 "onder het raam" zetten. Dat is een klein tafeltje langs de muur voor een eenzijdig doorkijkraam. Kun je wel raden door welke kant gekeken kan worden... Daar had ik vorig jaar al eens gezeten en daar was het stervenskoud. Dus ik dacht, dat wil ik niet weer... (zover als er wat te willen valt).
Ze zette me daarom een tafel terug. Oké dan moet dat maar, het is in ieder geval niet langs de muur en dat raam. Maar ook aan deze tafel bleek het erg koud te zijn... Zat soms gewoonweg te rillen. Bruce hield mijn handen in zijn handen en ze waren nog steeds blauw...

Ik had met Johan afgesproken dat hij mij om 15:00 zou komen halen. Daarna zouden we gelijk door rijden naar Bruce's zuster; een ritje van drie kwartier. We zouden papieren ophalen. De ontmoeting was erg vreemd. Ze was vriendelijk, maar we werden niet binnen uitgenodigd en na aan klein praatje waren we met 5 min. ook al weer in de auto. Bruce had zoiets ook wel verwacht, typisch zijn zus. Maar goed. Hopelijk komt het goed met de papieren, want zoals ik al vermoedde en zoals vanmorgen inderdaad bleek, is het niet wat hij verwachtte dat ik mee zou krijgen... Enfin, dat is allemaal teveel en te privé om uit te leggen, zeker op het internet.

Vanmorgen bracht Johan me op tijd weer weg en we werden opgewacht op de parkeerplaats. Twee officers (Watson en Arnett) waren bezig met elke auto te controleren. Ik zei, dat deze auto weer om zou keren en hier niet zou blijven, maar nee, het moest toch. '" I'm just doing my job"... verontschuldigde Watson zich. Oké, geeft niet en het was best lachwekkend. Hij wilde mijn rijbewijs zien, niet omdat ik reed, maar omdat ik de gevangene bezocht. Kon er natuurlijk niets op vinden. Wilde weten wat mijn naam was, geboortedatum, social security number en later ook nog mijn adres. Merk en kenteken van de auto. Verder wilde hij weten wie ik ging bezoeken en toen ik zijn naam en nummer noemde; zeiden ze: "Oh, we know Bruce, nice guy...". "And he's getting nice visitors", antwoordde ik. Ik vertelde dat ik wenste dat ik mijn camera bij me had en dat ik wel een foto had willen maken, vooral toen ze de auto onderzochten, met alle rommel er in. Gelukkig geloofden ze het wel en ze maakten er geen grondig werk van. Toen het klaar was, keerde Johan om en ik liep te voet verder naar de ingang. Nou ja, hebben we dat ook weer mee gemaakt.

Eenmaal binnen ging de incheck snel. Ze kennen me al en paspoort en rijbewijs wordt niet meer ingekeken. Ook mijn fouillering wordt afgeraffeld. Stelt helemaal niets voor. En in no-time sta ik weer in de bezoekersruimte. Maar helaas er is een andere officer in charge vandaag. Ze dirigeert me naar een vierkante tafel. Wij willen niet graag aan een vierkante tafel, die zijn groter dan de langwerpige. Dat wil zeggen. Je moet tegenover elkaar zitten en dan zitten we verder van elkaar af. Bruce heeft best een zachte stem en daarom moeten we verder naar elkaar toe buigen. Zes uurtjes zo zitten gaat je een aardig pijnlijke nek bezorgen. Dat hebben we al eens eerder meegemaakt. Finney weet dat. Maar deze natuurlijk niet. Dus ik moet dat allemaal uitleggen aan haar. Dan gaat ze me naar tafel 6. Maar ja, ook daar wil ik niet zitten natuurlijk en ik leg uit dat ik het daar te koud vind. Ik voel me een grote zeur en dat laat ze me ook voelen ook. "Not too wide, not too close, not too cold, not too hot, what do you want? Do you want to pick your own table?" En dan antwoord ik dat ik graag tafel 25 wil, dicht bij de magnetrons en de tafel waar we gewoonlijk altijd zitten. "Okay, you sit where you want!". Pff....
Wanneer ik daar naar toe loop, blijkt dat een andere tafel die er gewoonlijk een meter of zo vanaf staat, er nu heel dichtbij staat. Dat is natuurlijk nog het gevolg van gisteren toen die grote groep er was. Ik haal het niet in mijn hoofd om die te verschuiven. En als ik dan nog maar net zit, maakt ze met gebaren duidelijk dat ik mijn vest aan moet trekken. Blijkbaar is de tuniek met aangeknipte mouwen, die ik aan heb 'te bloot'... Heb tuniekjes als deze al vaker aangehad en nooit commentaar gekregen, maar goed... Brooks, de officer die me altijd incheckt staat er nog steeds en kijkt het allemaal aan.
Even later komt Bruce binnen, ziet de ongewone positie van die tafel en zegt, gewoon maar om behulpzaam te zijn: "Oh, let me put that right" en gaat direct aan de slag. De officer is niet blij en snauwt hem toe: "I let your visitor choose the table, now you move the furniture?" Oops... Altijd jammer als zo'n officer dienst doet, zoveel ongemakkelijker dan wanneer Finney er is, die met iedereen altijd grapt...
We laten er onze dag niet door bederven. Het is de laatste volledige bezoekdag en zoals gewoonlijk passeren er weer veel gespreksonderwerpen de revue. Even na drieën loop ik naar buiten. Omdat ik geen mobiele telefoon meer mee naar binnen mag brengen en in het kluisje kan achterlaten, moet ik nu met de munttelefoon bellen die in de hal staat. Gaat helemaal goed. Ik bel het hotel, vraag naar de kamer en in no-time heb ik Johan aan de telefoon. Dat ging helemaal prima, nog beter zelfs. Want met de mobiele telefoon hebben we in het hotel vaak geen bereik. Hadden we veel eerder moeten doen!

Dag 23: Terug bij Bruce

Vanmorgen rijden we tegen 08:00 weg bij het hotel. We hebben nog zo'n twee uurtjes te rijden voor we weer in Canton zijn. Het is mistig en de eerste anderhalf uur zal dat zo blijven. Niet veel aan dus en zeker niet leuk om foto's te maken. We rijden de gevangenis voorbij en rijden eerst door naar Canton, waar we om 10:15 arriveren en onszelf wat opfrissen bij Mac Donalds'. Daarna gaan we weer terug naar de gevangenis. Parkeren de auto en lopen gezamenlijk naar de ingang.

Ja, deze keer gaat Johan ook mee. We hebben een normale visit van 4 uur gepland. Johan spreekt geen Engels dus dan is dat ook wel genoeg.
Om zoveel uren achter elkaar te moeten vertalen is voor mij ook wel vermoeiend. We checken in. Ik had 3 boeken onderweg ergens gratis mee kunnen nemen en die schrijf ik ook in. Ik heb geen idee of de boeken allemaal voor hem interessant zijn, maar anders doneert hij ze maar aan de bibliotheek daarbinnen.
Er zijn nog meer mensen die tegelijk met ons aan het inchecken zijn en als we allemaal ingeschreven en gefouilleerd zijn, worden we gezamenlijk weggebracht. Het is inmiddels 11:00 uur. We worden weer naar mijn vaste plaats gedirigeerd. Ik  ben zenuwachtiger dan anders. Altijd weer een beetje bang dat het gesprek niet zal vlotten als Johan mee is. Dan duurt het nog wel 20 minuten voordat Bruce binnenkomt. Een hartelijke begroeting en de volgende vier uur valt het gesprek niet meer stil. Natuurlijk moet ik veel vertalen. Maar Johan begrijpt ook zo wel veel van het gesprek. Het gaat eigenlijk heel goed en we hebben het over van alles.
De problemen waar hij vorig jaar mee zat, zijn nog niet helemaal opgelost en daarvoor gaan we morgen na mijn bezoek, zijn zuster bezoeken. Dat is best spannend, want ik heb haar nog niet eerder gezien. Ze had ook hier naar het hotel kunnen komen, maar het leek mij leuker om naar haar toe te komen en dat stelde ze ook zelf voor toen ik haar een uurtje geleden aan de telefoon had.

Wel, eigenlijk verloopt het bezoek zoals andere keren en andere jaren. Niets bijzonders verder daarover te vermelden. We zijn van plan om met de count van 15:00 weer weg te gaan. Maar voor we het weten zijn ze al bezig met de count en dan kan er geen 'verkeer' plaatsvinden. Oh, nou ja, ook niet zo'n ramp. Het is wel altijd maar de vraag wanneer de 'count clear' is, want als het aantal gevangenen niet klopt, dan moet alles in de hele gevangenis weer opnieuw gebeuren. Vandaar, dat, als je vantevoren besluit om na de count weg te gaan, je eigenlijk nooit weet hoe laat dat dat dan precies is. Deze keer gaat het in één keer goed en om 15:20 is het count clear. We staan op, nemen afscheid en samen met een aantal andere mensen lopen we weer naar buiten, nadat we zijn uitgecheckt en onze eigendommen weer in ontvangst hebben genomen.

We doen nog wat boodschappen hier en daar en rijden dan naar ons hotel. We hebben niet meer hetzelfde hotel als aan het begin van de vakantie. Het overmatig wiebelende bed heeft het de das om gedaan. Ik heb dus een paar dagen geleden een reservering gemaakt voor toch maar weer de Super 8 weer en heb de eigenaar van dat andere hotel in een e-mailtje laten weten dat we niet terug komen, vanwege het bed en vanwege de prijs. Ik was daar toch nog zo'n $ 40.00 duurder uit voor die 3 nachten. Boven verwachting lijkt de Super 8 hier wat dingen te hebben verbeterd, dus misschien wordt het nog wat.

 

Dag 22: Tweede dag terugreis

Vandaag hebben we zo'n 630 km gereden en zijn met de hakken over de rivier de Mississippi in het plaatsje Quincy geëindigd. Ik wilde eigenlijk liever overnachten in Hannibal (alleen al vanwege de naam), maar Priceline ging niet akkoord met mijn biedingen, dus ik moest het wat verderop zoeken. Zodoende Quincy Illinois. Ons hotel ligt dicht bij de Mississippi. Jammer genoeg hebben wij daar geen zicht op. In Hannibal is Mark Twain opgegroeid en je kunt daar het huis van zijn jeugd bezoeken. Was misschien wel even leuk geweest. We hadden dat natuurlijk evengoed kunnen doen onderweg, maar ja, we waren best wel moe.

Eigenlijk waren we de hele weg al moe. We hebben afwisselend gereden, maar beiden zaten we te vechten tegen de slaap. Geen idee hoe dat komt; we hebben allebei een goede nachtrust gehad. Misschien de eentonigheid van de route?

We hebben deze vakantie niet eerder zo'n grijze wolkenlucht gehad. En dat bijna de hele dag lang. Dus dat was al best saai. Gelukkig geen regen. We reden eerst nog door de rolling hills met prairie gras van Kansas, die op een gegeven moment plaats maakte voor wat meer bebossing in Missouri. Missouri ging op een gegeven moment langzaam over naar landbouw. De maisvelden doken meer en meer op en ik vond het erg gaan lijken op Illinois.

Tegen een uur of twee vond Johan het trouwens te gek worden, dat vechten tegen de slaap. Hij dirigeerde me naar een afslag en we parkeerden onze auto zo'n beetje tussen een tankstation en een hotel in. Stoel achterover en slapen maar... Tenminste, dat is wat Johan deed. Ik niet natuurlijk. Op het zelfde moment brak ook de zon door de wolken en werd het stervensheet in de auto. Ramen open, maar voor mij was het met de slaap intussen wel over. Heb mijn eReader gepakt en wat gaan lezen. Na een half uurtje was Johan weer helemaal opgeknapt en fit genoeg om het laatste eind te rijden.

 

 

Dag 21: Eerste dag terugreis

Ongeveer 600 km hebben we vandaag afgelegd. Er valt niet zo héél veel over te zeggen. We hadden gisterenavond een grote onweersbui en die ging vannacht naar het oosten. Ze waarschuwden voor overstromingen en tornado's in oostelijk Colorado en Kansas. Dat is precies het gebied waar wij vandaag zouden rijden. En op Google Earth was dus ook een flinke groene vlek te zien. Die zat vanmorgen over bijna de hele staat Kansas. Nou, op hoop van zegen dan maar. Met een beetje geluk zouden we achter het slechte weer aan rijden... En dat is precies wat er gebeurd is. We hebben zo'n beetje de hele dag half bewolkt weer gehad. We zagen op een gegeven moment wel donkere wolken rechts van ons maar ze hebben ons niet in de weg gezeten. Vanavond zag ik dat de groene vlek op Google Earth naar het zuidoosten is afgezakt en dat is goed.

We reden het eerste stuk door golvend Colorado met vooral groen, verder onbegroeid grasland. Mooi gezicht en vooral heel leeg. De enige bomen die er staan,, zijn aangeplant door mensen die zich hier hebben gesetteld. Eenmaal op de I70 gaat het landschap meer en meer over in ook akkerbouw en dat zouden we de hele weg in Kansas houden. Vooral het laatste stuk tot daar waar we nu zitten, Salina, is het heel mooi heuvelachtig.

We hebben niet zo'n hele lange dag vandaag, want we moeten de klok een uur vooruit zetten. Rond 15:00 is het tijd dat we op zoek gaan naar een hotel voor de nacht. We hebben een pitstop bij Mac Donalds' met een ijskoffie en een cola (en voor Johan natuurlijk een doosje kipnuggets) en ik ga maar eens aan het bieden op Priceline. We stellen vast dat het eindpunt voor vandaag zo ongeveer 200 km verder moet liggen. Mijn eerste bod werd direct geaccepteerd; $ 45.00 voor dit mooie 2-sterren hotel. Ik was er helemaal blij mee. Normale prijs $ 85.00. Daar komt natuurlijk wel de belastingen nog bij. Dat ben ik wel gewend met het bieden op Priceline, maar in het dagelijkse leven hier in Amerika is dat iets, waar ik nooit aan denk...! Zo irritant, dan heb je iets leuks uitgezocht voor een voor jou acceptabele prijs, komt daar altijd nog de belasting bij! Niet alleen irritant, maar lastig ook af en toe. Heb je een kaartje voor $ 0.50, sta je daar bij de kassa met twee quarters in de hand en dan moet je $ 0.52 afrekenen, 2 cent voor de governor hoorde ik eens een caissiere verontschuldigend zeggen... En natuurlijk heb je die niet. En grappig en daar zijn die kaartverkopers op berekend ook. Er staat een bakje op de toonbank met allemaal centen. Mag je die er daar er uit pakken...!

Oké, waar was ik? De rit van vandaag... Nou ja, er valt niet veel over te vertellen. Mooie lange rechte rit. Veel vrachtwagens gezien en we zijn 3 keer dezelfde grote groep motoren voorbij gereden. Een stuk of 10 Harleys, met mensen helemaal uitgedost in Harley-stijl zal ik maar zeggen. Bandana, leren vestje met club-logo op de rug, grote baard, grote snor, tatoeages en zelfs met eentje met een niet-brandende sigaar in de mond. In het begin stond ik daar niet zo bij stil. Ik dacht, die vent zit 'gewoon' op de motor een sigaar te roken. Maar dat deed hij de tweede keer ook. En bij de derde keer zag ik dat hij gewoon uit was! Over image gesproken...! Maar leuk om te zien, die gasten. Zo heerlijk relaxed als die rijden, zo veel mooier om te zien dan die motoren bij ons...

Oké, wat hebben we nog meer meegemaakt? Oh ja, ik kreeg voor het eerst rijles deze vakantie. Ik mocht ook een keertje rijden, zeg maar. Hahah, nee hoor, het is er verder gewoon niet zo van gekomen. Waarom weet ik eigenlijk niet. Gewoonte denk ik. Johan is de bestuurder, ik de navigator. Ben ook niet zo kapot van rijden met zo'n grote automaat. Maar goed, nu op deze weg kon ik er toch niet meer onderuit. Johan legt me alles uit en we oefenen het even 'droog' en dan mag ik de weg op. En dan rij je daar 200 km een lang recht stuk met cruisecontrol, die je alleen even aanraakt als er 'gekke' dingen gebeuren. En dat is echt niet zo vaak. Paar keer inhalen en dat is het wel. Hadden we in Nederland maar zulk verkeer.
Tegen de tijd dat ik ga stoppen ben ik vergeten dat ik in een automaat rijd en als vanzelf gaat mijn hand naar de pook, oh nee, toch niet... De auto maakt een raar lawaai en gas geven lukt niet meer. Johan zegt: 'wat doe je?". Ik zeg dat ik niets doe en dat de auto ook niets doet. Maar hij ziet het al; ik heb de auto toch in de Neutraal gezet. Oké, foutje... Morgen nog maar een keertje oefenen dan.

 

 

Dag 20: Pikes Peak en Garden of the Gods

Precies voor de grote onweersbui arriveerden we bij ons laatste hotel van onze rondreis in de Four Corners. We hebben zelfs een heuse suite. Toen ik de deur van de kamer open maakte, dacht ik "waar is het bed?" Ik zag alleen woonkamer. Maar toen bleek dat ze van twee kamers er eentje hadden gemaakt. We hebben dus nu een compleet bankstel, twee queen size bedden, een keukentje, twee televisies en zelfs twee badkamers! Wel leuk, maar het is eigenlijk gek. Als je op zo'n rondreis elke nacht in een ander hotel zit, dan is dat eigenlijk allemaal onbelangrijk. Een goed bed is belangrijk, internet en dat het er netjes en schoon uit ziet. Een ontbijtje en zo min mogelijk geluidsoverlast vinden wij ook wel heel fijn. Een buitenzwembad is wel leuk, maar vaak komen we daar niet aan toe en soms zien we dat hele zwembad niet eens, vooral niet als die binnen is. Met een keukentje, een bankstel, een tweede badkamer of zelfs maar een tweede televisie doen we helemaal niets...

Vandaag hebben we het programma een beetje veranderd. We waren van plan om een toeristische route te rijden, maar ik zag een beschrijving dat die grotendeels bestaat uit dirtroad. Er stond ook bij dat je die beter niet kunt rijden als het regent of pas geregend heeft. En dat had het nu juist de afgelopen nacht gedaan. Ook waren de vooruitzichten voor vandaag niet zo best. Vanaf het middaguur weer kans op onweersbuien in deze hele regio.
We besloten dat we maar geen risico wilden gaan lopen en hebben gewoon de grote weg genomen richting Colorado City. Als ik de kaart moet geloven dan ziet die er oninteressant uit, maar dat viel toch hartstikke mee.
Doordat we de dirtroad niet reden waren we eerder dan in ons programma gepland was aangekomen bij Pikes Peak, wat eigenlijk voor vanmiddag op het programma stond. Dat was een mooie bijkomstigheid, want als je op een 4300 m. hoge top staat dan wil je wel van het uitzicht kunnen genieten en niet in de regen of sneeuw (zoals ze bij de ticketverkoop zeiden) staan te blauwbekken.
Ja, Pikes Peak is een van Colorado's 54 'Fourteeners' (meer dan 14.000 feet) en de 31e in ranking. Hij is verder de meest bezochte bergtop in Noord Amerika. En dat hebben we gemerkt. Al bij de ingang hebben we een half uur in de file gestaan voor we aan de beurt waren om kaartjes te kopen (á $ 12.00 per persoon...). Niet misselijk dus, maar daar staat tegenover dat alles goed onderhouden is. Hoewel, ze zouden misschien meer aandacht kunnen besteden aan het plaatsen van vangrails, want die zag ik alleen in een paar bochten. We voelden ons dan wederom geregeld niet echt veilig.
Eenmaal boven zaten we op ongeveer gelijke hoogte als sommige dreigende wolken en het uitzicht was formidabel. Johan voelde zich niet lekker, was duizelig en misselijk. Zelf kreeg ik hoofdpijn en voelde me bij de geringste inspanning buiten adem. Hoogtevrees, hoogteziekte, wat het dan ook mocht zijn; we zijn tenslotte nog nooit zo hoog op een berg geweest. In ieder geval hebben we onszelf deze vakantie behoorlijk overtroffen!
Op een gegeven moment zagen we de sneeuwschuiver langs komen en we hadden allebei zoiets van, het is mooi geweest. We wilden beneden zijn voordat er sneeuw kon vallen... Ik was even bang dat Johan niet meer naar beneden durfde te rijden, omdat hij zich nog steeds niet echt goed voelde. Maar ja, op zo'n berg zonder vangrails zag ik mezelf toch ook niet rijden en zeker niet in die auto... Maar oké Johan stapte achter het stuur en met wat stoppen onderweg (advies van beneden: op de heenweg niet stoppen op de terugweg wel) is het helemaal goed gekomen. Halverwege wordt bij iedereen de temperatuur opgenomen van het wiel. Bij ons is die goed. We reden in de Low gear en de ranger steekt zijn duim op. Verschillende auto's worden echter naar een parkeerplaats gedirigeerd, waar ze met de kap omhoog hun tijd kunnen afwachten...

Doordat het programma van vanmiddag dus naar de ochtend was verschoven, konden we het programma van morgenochtend vanmiddag al doen. Een bezoek aan de Garden of the Gods, wat hier niet zo ver vandaan ligt. In de Garden of the Gods staan mooie rode puntige rotsformaties die tot 183 m. hoogte oprijzen tussen de groene heuvels. Een erg mooi gezicht. Jammer genoeg, moesten we het doen met steeds dreigender wordende donkere luchten.
Al direct bij binnenkomst valt het ons op hoe druk bezocht dit entreevrije park is. Waarschijnlijk omdat het zo dicht tegen Colorado Springs aan ligt. Bovendien is het weekend. Mensen klimmen op de rotsen, auto's rijden in file en parkeerplaatsen zijn bijna niet te vinden. Dus het is heel lastig om foto's te maken en dat hebben we grotendeels moeten doen vanuit de rijdende auto. We rijden wat rond en wat heen en weer en dat is het wel zo'n beetje. We zijn moe en voelen ons nog steeds niet 100%, dus het wordt tijd dat we ons hotel in Colorado Springs maar eens gaan opzoeken. En net als we dat besluiten begint het ook te regenen...

 

Hiermee zijn we aan het einde gekomen van onze rondreis naar en in de staten van de Four Corners. We zullen nu in 2,5 dag terugreizen naar Illinois. Omdat we morgenochtend niets meer op het programma hebben staan, gaan we daar direct mee beginnen en doen we het gewoon wat rustiger aan. Daarna nog een paar bezoekdagen aan Bruce voordat we vrijdag naar huis vliegen.
Natuurlijk blijf ik tot op dat moment nog steeds mijn verslagen bijhouden!

Dag 19: Op weg naar Canon City

Vandaag geen spectaculaire dingen op het programma, maar toch hebben we de dag aangenaam doorgebracht. Zelfs dingen gedaan die een ander misschien niet zo gauw zou doen...
Als we wegrijden is het nog bewolkt, maar het duurt niet lang voordat de wolken openbreken en we gaan dan een prachtige lichtbewolkte dag tegemoet.

We rijden vandaag 300 km van Montrose naar Canon City. De weg staat niet aangemerkt als toeristische route. Waarschijnlijk omdat het een doorgaande weg is. Maar hij is zeker ontzettend mooi om te rijden. De weg gaat door het hooglandschap van Colorado, langs een meer en rivier en passeren zelfs een bergpas van 3500 m. hoog.
We zien mooie glooiende vlaktes, bergtoppen en we hebben een hele tijd rotsen langs de weg. We krijgen hier een mooi stukje Colorado voorgeschoteld en we genieten enorm. Ik kijk mijn ogen uit en heb constant de camera in de aanslag...

Ongeveer 6 km voor Canon City kunnen we het niet laten en gaan weer van het gebaande pad. We gaan de Skyline Drive proberen. Dit is een 6 km lange eenrichtingsweg, wel geasfalteerd gelukkig... Deze weg loopt over een bergruggetje, is net iets breder als je auto en op een gegeven moment heb je dus aan twee kanten afgrond. En er is natuurlijk geen vangrail! Omkeren is niet mogelijk, dus je moet van tevoren goed bedenken of je dit echt wel wilt. Ik denk dat ik niet zo goed nagedacht heb. Bij de voorbereidingen lijkt het allemaal wel aantrekkelijk... Maar toen we er eenmaal op zaten vond ik het toch allemaal wel super-eng. Als vanzelf ga je je gewicht verplaatsen, alsof dat zou helpen... Naar beneden kijken doe ik al helemaal niet aan. Heb het gevoel dat ik er naar toe getrokken word. Enfin, gelukkig is alleen het middenstuk met afgrond aan beide zijden en de rest is aardig te doen... Nou ja, voor Johan dan, want het stuurwerk komt wel op hem neer.

Niet ver van het gevangenismuseum komen we uit en we rijden meteen door daar naar toe. Het is vroeger een vrouwengevangenis geweest en gesloten in 1968. Hij staat direct naast een moderne in werking zijnde gevangenis. Als je al eens in een 'moderne' gevangenis geweest bent (op bezoek natuurlijk) dan is de omvang van deze voormalige gevangenis daarmee niet te vergelijken. Na de entree kom je direct in een gang met aan weerszijden zo'n 20 (heb ze helaas niet geteld) cellen. Elke cel heeft een traliedeur. Ook qua veiligheid zou deze gevangenis zeker niet aan de huidige maatstaven voldoen. Geen wonder ook, dat die gesloten is. Toch hebben ze er een leuk museum van gemaakt die veel vertelt over de gang van zaken vroeger en nu in het prisonsystem van Colorado. In elke cel is er aandacht besteed aan een ander onderwerp. Erg leuk en interessant allemaal. Ook staan er overal vitrines met door gevangenen handgemaakte dingen (ook door die van nu). Veel authentieke items, contraband, geschreven informatie en foto's. Zelfs een gaskamer waarin 8 mensen zijn geëxecuteerd.
Beneden kun je dan ook nog de eetzaal, keuken, recreatiezaal en de wasserij zien. Al met al een leuke stop als je een uurtje of anderhalf over hebt. Ik had er zeker nog langer kunnen blijven. Maar Johan trok me maar voort...

 

In de tweede helft van de middag komen we weer eens een keertje lekker vroeg bij ons volgende hotel aan. We regelen het een en ander en Johan doet vanwege hoofdpijn een dutje.
Ondertussen pakken de wolken zich hier weer samen. Als het gaat regenen, dan heb ik er een hard hoofd in of het eerste deel van het programma van morgen wel door kan gaan...

Dag 18: Black Canyon of the Gunnison

Gisteren had ik mijn verslag klaar, foto's geupload en ik wilde het net online zetten, toen internet wegviel. Bij navraag aan de receptie bleek dat dat kwam vanwege wolken voor de satelliet. Ze konden daar niets aan veranderen. Ik baalde natuurlijk enorm. De hele verdere avond en vanmorgen nog geprobeerd. Maar steeds geen bereik. Vandaag hebben we het nog een paar keer onderweg geprobeerd. Maar daar het bewolkt is, is het steeds niet gelukt. Nu zijn we aanbeland in ons hotel en gelukkig hebben ze hier normaal Wi-Fi en kon ik het verslag van gisteren eindelijk plaatsen!

Zoals, ik al aangaf was het vanochtend bewolkt, regenachtig zelfs. Dat was heel jammer. Want we reden vandaag een mooie toeristische route, de Million Dollar Highway, die loopt van Durango tot aan bijna Montrose, waar we nu zitten. We kregen het zelfs op een gegeven moment voor het eerst deze vakantie koud en trokken wat warmer kleding aan.
Ik geloof direct dat deze route heel mooi is en gedeeltelijk kregen we dat ook wel mee. Maar door het donkere en regenachtige weer waren de vergezichten ver te zoeken, zeg maar... Bij gebrek aan zon, lijkt alles ook veel treuriger. We kwamen over drie passen in de hoogte van 3240 tot 3350 m. Zagen leuke mijnstadjes Silverton en Ouray en kwamen langs een voormalige mijn bij de Red Mountain, waar ze vroeger koper en zink dolven.
De weg van deze route is goed geasfalteerd is en breed genoeg. Je kunt er met een gang variërend van 15 mph tot 55 mph overheen. Maar soms heb je stalen zenuwen nodig, want op veel cruciale stukken ontbreekt de vangrails. Gelukkig was de route niet erg druk, dus konden we veel richting middenstreep rijden...

Rond het middaguur komen we aan in Montrose waar dus ons hotel staat. We maken een sanitaire stop bij Mac Donald's, kopen een koffie en een milkshake en gaan dan weer door. De Black Canyon of the Gunnison staat op het programma. De afslag hiernaartoe ligt zo'n 10 km ten oosten van Montrose. De kloof bereikt diepten tot 700 meter en soms niet meer dan 450 meter breed. Doordat de rotsen uit vulkanisch materiaal bestaat zien de rotswanden er zwart uit, maar vertonen op bepaalde stukken toch weer lichte stukken.

Ik had me een voorstelling van deze kloof gemaakt aan de hand van foto's die ik gezien had, maar de canyon overtrof al mijn verwachtingen. Het is gewoon niet op foto's weer te geven. Hij is nogal smal en zeer grillig. De rivier diep beneden vaak alleen maar in korte stukjes te zien. Foto's geven gewoon niet weer wat wij hier in het echt zien.
We rijden de South Rim en die is ongeveer 12 km lang. Onderweg zijn er verschillende uitzichtpunten; sommige daarvan een eindje van de weg. Op een paar na, hebben we ze allemaal gedaan en het koste ons ongeveer 3 uur. Dat had ik van tevoren echt niet verwacht. We spraken een Amerikaan die hier 35 jaar geleden ook was geweest en hij vertelde dat hij deze canyon mooier vindt dan de Grand Canyon. Ik kan daar niet over oordelen, want die hebben wij niet gezien. Maar ik kan me daar wel iets bij voorstellen.
Gelukkig was het weer droog en het zonnetje kwam er zelfs af en toe tussendoor en daar waren we heel blij om.

 

We checken in bij ons hotel en rijden direct weer weg richting het historische centrum van Montrose om iets te gaan zoeken waar we kunnen eten. Als we de auto parkeren zien we dat verderop de straat is afgesloten en we vragen ons af wat er aan de hand is. We lopen er naar toe en zien dat het wel lijkt op iets wat ze bij ons een braderie noemen. Alles is alleen veel verder uit elkaar. Er zijn demonstraties yoga, zumba-dansen en cheerleaders. Verder eetaangelegenheden, informatie over het een en ander, schieten, loterijen en je kunt zelfs gratis bijbels krijgen of er vragen over stellen... Niet echt kraampjes met verkoopwaren, maar de winkels zijn gewoon open. Erg leuk om het eens mee te maken. Wij lopen een winkel binnen met allerhande zelfgemaakte artikelen door mensen uit de omgeving. Hebben een leuk praatje met de eigenaars. Ze vertellen ons dat dit de wekelijkse streetfair is die elke donderdagavond in de zomer gehouden wordt. Ze hebben een wereldkaart aan de muur hangen en ze vragen ons onze woonplaats met een knopspeld aan te geven. We zijn de tweede Nederlanders!