Dag 15: Monument Valley

We hebben een zeer indrukwekkende dag gehad. Dat was het gisteren trouwens ook. Maar de plek waar we vandaag geweest zijn is zo wereldberoemd dat je er zo'n "wow"-moment van krijgt als je er dan zelf ook werkelijk staat. Dat heb ik ooit eerder gehad op het Rode Plein in Moskou, de piramides in Egypte en de Eiffeltoren in Parijs, bijvoorbeeld. Je bent er, en je kunt het bijna niet geloven. Heel onwerkelijk... Vandaag waren we in Monument Valley, misschien zegt het niet iedereen wat, maar als je de foto's ziet dan kan het haast niet anders dan dat het je wat zegt. Het is een plek die veel voor komt in films en reclames ook.

Vanmorgen rond 08:30 gingen we op weg. We konden kiezen uit een 140 km kortere route of een 240 km langere route. De langere was wel mooier. En daar we genoeg tijd hadden, hebben we voor het laatste gekozen. Onderweg zagen we dus al verschillende mooie rotsformaties; een leuke voorbereiding op wat nog komen gaat.

The Whale

Tegen elven arriveren we bij het bezoekerscentrum van Monument Valley, alwaar we direct van de bijzondere uitzichten konden genieten. Dat 'wow'-moment dus. Zoiets, waarbij je wil gaan zitten en er uren naar kunt gaan kijken. We zien de auto's op de dirtroad in en uit het park gaan, waar een route van 27 km is. We waren nog in twijfel of het ook zouden doen. Je kunt nl. ook met een gids meerijden, maar dat is minder leuk en nog duur ook. We keken het even aan, maar besloten er voor te gaan. Officieel mag je met een huurauto niet op dirtroads rijden. Je bent in ieder geval niet verzekerd. Maar toch zeker 75% van de auto's wat er rond rijdt is huurauto! Dat kun je zien aan een stickertje met een streepjescode. Onze auto is een model wat hoger op de wielen staat en heeft nog 4x4 ook. Dus het zou voor ons geen probleem op moeten leveren. Om half 12 beginnen aan onze uitdaging. Het eerste stuk gaat stijl naar beneden en is een beroerd stuk om te rijden. Diepe kuilen her en der. Er wordt heel wat heen en weer gemanoeuvreerd door het in twee richtingen rijdende verkeer. Het tempo is laag en dat mag de pret niet drukken, want vanwege de uitzichten wil je ook niet harder rijden.
Na het eerste stuk gaat de weg over in eenrichtingsverkeer en dan wordt de weg wat beter berijdbaar, maar het blijft uitkijken. Die eenrichtingsweg maakt in feite een lus die zich op een bepaald moment weer sluit. Dus dat beginstuk is ook het eindstuk. Er zijn genoeg mogelijkheden om te stoppen en te genieten van alles om je heen en foto's te maken. Eigenlijk kun je overal wel stoppen, want de dirtroad is breed genoeg. We doen het op ons gemak. Zelfs een naderende onweersbui brengt ons niet van ons stuk. Als die komt, dan komt die en blijven we gewoon staan en zullen pas weer verder rijden als de lucht weer is geklaard. Maar meer dan 5 druppels hebben we tijdens onze rit niet gehad. De weergoden waren ons weer eens goed gezind. We genieten volop en maken veel foto's. Vanwege het bewolkte weer is het licht steeds weer anders. En omdat je de mogelijkheid hebt om de mesa's en butte's steeds van verschillende kanten te zien, is het plaatje ook telkens net weer even anders. Je hebt constant de camera in de aanslag en het zal moeilijk zijn om foto's te kiezen om hier te plaatsen...
Na precies 3 uren dirtroad staan we weer bovenaan bij het bezoekerscentrum. Het laatste stuk bergop was bijzonder lastig. De kuilen slecht te zien en we hebben zelfs de 4-wielaandrijving nodig gehad! De mensen in zo'n grote begeleide gids-kar lachten ons uit. Maar ik weet niet wie er beter af is. Zij zitten in een open bak en happen de hele weg stof! Bovendien zijn ze overgeleverd aan de stopmomenten van de gids en wij kunnen stoppen zo lang en vaak we maar willen...

Na een bezoek aan het bezoekerscentrum en nog wat plaatjes schieten vanaf hier, begint het noodweer dan toch. We stappen precies op tijd in onze auto en wachten de bui af. Het is nog vroeg genoeg en we willen de rit naar het hotel ook graag met vrij zicht maken. We eten en drinken wat en het is totaal geen punt om alles om ons heen eens rustig te bekijken.
Uiteindelijk gaan we op weg naar ons hotel in Mexican Hat en kunnen nu de staat Utah aan ons lijstje toevoegen. Dit hotel is echt oud en er ligt een hoop oude troep. De kamer ziet er echter gerenoveerd uit, heel netjes en schoon. Heel leuk gedaan. Ze hebben hier een swinging barbque. Dat gaat we zo maar eens proberen...

PS: Terwijl we in afwachting waren tot de onweersbui zou overtrekken, kregen we een berichtje binnen van iemand die ons feliciteerde met de komst van ons eerste kleinkind. En ja, we mogen het nu eindelijk bekend maken. In februari worden we opa en oma!