Dag 14: Canyon de Chelly

Laat ik maar met de deur in huis vallen; we zijn weer helemaal happy. De auto is geruild, maar dat ging niet zonder slag of stoot. Gisteravond kwam ik er al achter dat er in Chinle waar we aankomende nacht overnachten, helemaal geen Hertz locatie zit. Dus wat die man die ik gisteren aan de telefoon had voor ogen had, snap ik niet. Ook zei hij dat, wanneer ze in Chinle geen auto voor ons hadden, we dan naar Phoenix konden gaan. Dat zou er maar 20 mijl vandaan liggen. Nou, ook dat bleek niet te kloppen; het is 350 mijl en precies in een andere richting dan wij heen gaan. Johan en ik besloten dan ook om vandaag naar de Hertz locatie in Farmington, waar we gisteravond waren, terug te gaan. Omdat het vandaag zondag is, zou hij pas om 10:00 open gaan. Dus dat zou voor ons betekenen dat we sowieso later met onze trip kunnen aanvangen.
Enfin, we stonden al ruim voor 10:00 te wachten.
Niet lang daarna kwam de mevrouw van Hertz aanlopen. Ze was duidelijk niet blij. Vroeg op een nukkige toon of we een auto kwamen halen of brengen. Ik zei dat we er een kwamen omruilen. Dat veel helemaal niet in goede aarde. Ze begon gelijk een partijtje te sputteren en had het over allerlei termen die ik niet snapte en dat ik had moeten bellen... Ik had nog niet eens mijn verhaal gedaan...
Maar ook na mijn verhaal bleef ze moeilijk doen. We liepen naar de auto om de barst te zien. Volgens haar kon het geen kwaad, was het nog steeds veilig en alleen als hij zou doorlopen naar de bestuurderskant dan moesten we hem maar ergens gaan ruilen, maar niet bij haar, want ze kon geen vouchers uitgeven. Zij moest alles met de hand doen en dat was heel veel werk...! Ze liet me nog een paar andere auto's zien op de parkeerplaats die ook barsten hadden en waar nog gewoon mee werd gereden. Maar ja, onze barst was afgelopen nacht toch nog uit zichzelf 5 cm gegroeid en de eerstvolgende Hertz die we anders tegenkomen is pas over 2 dagen. Ik voelde me er niet prettig bij. Geheid gaat de barst verder en dan kunnen we wéér een aantal uren van onze vakantie opofferen.
De mevrouw dacht dat ze me overgehaald had, maar vroeg toen: "Are you confident with it?" En ik zei; "No!".... Oké, dan moest er maar een andere komen zei ze, met een heeeeele diepe zucht! En ik dacht: "Mens, waarvoor zit je hier dan eigenlijk?" Schadeformulier invullen, alles moest ze weten. Zelfs het adres van Johan z'n werk! Uiteindelijk zei ze ons naar buiten te gaan en te wachten bij onze auto en dan zou zij de nieuwe gaan halen. We hadden nog geen idee wat het ging worden. Waren voorbereid op het ergste. Maar uiteindelijk kwam ze aanrijden met een grijs/blauwe Nissan Pathfinder! Helemaal SUPER! Wat een ruimte ook. We zijn helemaal happy... Snel alles overpakken en de bediening wat uitvogelen en rond 11:00 kunnen we weer de weg op. Dat de tank maar voor net driekwart vol blijkt en er midden in de ruit een sterretje zit mag de pret niet drukken. We laten het er maar bij, want ze is al lang terug op haar honk. Ik heb het lef niet meer...

Ondertussen hebben donkere wolken zich samengepakt. We gaan via Shiprock naar Canyon de Chelly. Shiprock is een plaats genoemd naar een grote rots die er niet zo ver vandaan staat. En om die rots is het ons te doen. Hij steekt 500 meter vanuit het niets de grond uit en is al op kilometers afstand te zien. Als wij hem naderen staat hij gehuld in grijze nevelen en regent het als we er zijn. Jammer, maar aan de andere kant heeft het ook wel iets mysterieus en is het op die manier toch mooi. Een eindje verderop is het weer droog en kunnen we toch betere plaatjes schieten.

We rijden door en nog lang kunnen we Shiprock in de achteruitkijkspiegel zien liggen. Rond 12:00 naderen we onze volgende staat Arizona. Op de grens met New Mexico en Arizona komen we over een bijzonder mooie, kleine en stijle bergpas. Hij geeft ons zelfs mooie vergezichten op Shiprock, die nu in de zon ligt te baden...

We bereiken uiteindelijk Canyon de Chelly. Deze canyon is in V-vorm op z'n kant en kun je aan de buitenkant helemaal langs rijden; er is een noordelijke en zuidelijke rim. We komen vanuit het noorden en er zijn hier 4 uitzichtpunten. Ze liggen allemaal van de weg af. We zien er 3 en missen de laatste. Maar wat is het indrukwekkend! Vanaf verschillende uitzichtpunten zijn ruïnes te zien van kleine dorpjes tegen de kliffen aangedrukt van de Navajo-indianen. Dit is echt nu weer zoiets, waarbij je gewoon wilt gaan zitten en wel uren kunt kijken. Maar daar hebben we de tijd niet voor. Want aan de zuidelijke kant zijn ook nog 7 uitzichtpunten. En niet alleen dat; bij de meeste kun je ook gewoon rondwandelen (lees: klimmen en klauteren) en de canyon van verschillende kanten bekijken. Het rommelt en dreigt regelmatig in de verte en af en toe valt er een fikse regenbui. Maar de weergoden laten ons bijna de hele dag met rust. We laveren tussen de buien door en het is steeds snel droog. Ons hotel is precies op de punt van de V en we gaan eerst naar het verst weg gelegen uitzichtpunt (zo'n 25 km) wat ook direct het meest indrukwekkende is, vanwege de 'naald' in het midden. Van daaruit rijden we weer naar voren en nemen alle andere uitzichtpunten mee. Bij de twee laatste (de meest vooraan dus) hebben de weergoden ons toch te pakken en valt de regen met bakken uit de hemel. We wachten het even af, maar het duurt ons te lang. Het is half zes, we zijn moe en hebben honger en laten het erbij. Misschien dat we morgen nog even terug gaan. Maar eigenlijk zijn we ook nu al helemaal voldaan! Het was uiteindelijk een ongelofelijk mooie dag en dat we hier zelf hebben kunnen staan, was heel onwerkelijk...

PS: We hebben ontzettend veel foto's gemaakt. Een keuze maken hieruit is erg moeilijk. Maar hier is een samenraapseltje...