We zijn al weer een paar dagen thuis en zijn langzaam maar zeker weer aan het inburgeren in ons normale leven. Het is zo'n zelfde gevoel als wanneer je een eindje hard loopt en je de finish bereikt, maar dan nog een eindje moet uithollen. Ineens stoppen gaat niet. Daar zijn wij nu mee bezig, zeg maar. Maar ja, dan vooral mentaal... De eerste dag thuis is altijd zo'n rare gewaarwording. Het feit dat je (voor jouw gevoel) diezelfde ochtend nog in Amerika zat en nu al weer aan de andere kant van de grote plas bent, vind ik altijd moeilijk te behappen. Heel onwerkelijk. Dat gaat me altijd net iets te snel, ook al is de vlucht lang geweest. We hadden een strakke en volle planning deze reis en kans om de boel tussendoor te laten bezinken was er niet. Vrijwel elke dag zaten we in een ander hotel. Een dag later konden we soms al niet meer bedenken in welk hotel we de dag ervoor zaten, in welk restaurant we hadden gegeten, wat we hadden gedaan of zelfs maar welke dag het überhaupt was. 's Nachts raakten we zelfs geregeld de richting kwijt op weg naar of op de badkamer. Helemaal gedesoriënteerd...
