Dag 5: Route 66 Missouri

Zo, dat was een lange dag vandaag. Vanmorgen om 08:00 vertrokken aan de ene kant van de staat Missouri en vanavond om 19:45 ingecheckt in ons hotel in Joplin aan de andere kant van Missouri. Zo'n 470 km Route 66 en af en toe een stuk snelweg. Maar wat een heerlijke dag is het geweest. Zo jammer, dat we het een deel met de snelweg moesten doen. Maar als we dat niet hadden gedaan, dan waren we pas vannacht aangekomen in ons hotel...

Het eerste stuk ging wat moeizaam. Er lopen verschillende routes vanuit Saint Louis die aangemerkt kunnen worden als Route 66. We hadden de Tomtom ingesteld op Eureka en dan vanaf daar de route op te pikken. Maar dat ging niet echt gesmeerd. Wanneer we dachten dat we hem hadden, waren we hem weer kwijt ook. De route gaat steeds links dan weer rechts langs de snelweg en we raakten soms totaal gedesoriënteerd. We zagen niet altijd de bewegwijzering en moesten echt wennen aan het systeem, als die er al was... Steeds maar weer moesten we met de Tomtom een nieuw 'vertrekpunt' instellen. We begonnen het vertrouwen bijna te verliezen dat het nog goed zou komen. Uiteindelijk lukte dat pas vanaf Stanton. Maar speuren blijft het!

Ik ga niet op chronologische wijze beschrijven hoe het verloop van de route is. Daar heb je gidsjes en andere websites voor. Maar het is een aaneenschakeling van leuke grote en kleine verrassingen. Wat een ervaring. Alsof er een film aan je voorbij trekt. De weg bestaat soms uit smalle stukken betonroutes. Het landschap is heuvelachtig en vooral in het begin veel bebost.
Oude smalle bruggen, verlaten en vervallen huizen en dan weer superdeluxe villa's. Gelegenheden die antiek verkopen of tweedehands andere rommel. Je ziet soms zo maar langs de kant roestige oude auto's en benzinepompen. Soms ook weer van allerlei gerenoveerde items en signborden. Muurschilderingen in Cuba, ook zoiets leuks. Er zijn natuurlijk stukken waarin niets bijzonders te zien valt en waar je gewoon kunt genieten van de omgeving en de natuur. Maar toch, als je je ogen goed de kost geeft dan zijn er steeds weer dingen die je voorbij rijdt en net op tijd ziet voor het te laat is. Soms keren we om, maar geregeld moeten we het laten voor wat het is. Het schiet anders echt niet op, want het neemt allemaal veel meer tijd in beslag dan gedacht.
Paris Springs bijvoorbeeld, was ook zo'n bijzondere ervaring. Het is een gerenoveerd benzinepompstation met garage. Het ziet er al gelijk leuk uit. We stappen uit, maken foto's en een vrouw komt aanlopen en vertelt ons dat we rustig overal rond kunnen lopen om foto's te maken. We mogen uit de koelkast wat te drinken pakken en op het overdekte terras met een hele grote fan en picknicktafels komen zitten. We hebben een gezellig praatje, waarna ze ons aanmaant om niet te vergeten het gastenboek te tekenen. We hadden hier nog een hele tijd kunnen blijven. Maar de rit was nog ver en de tijd begon te dringen.

Moe en voldaan komen we bij ons volgende hotel aan. Route 66 was vooral Johan's keuze. Ik had zelf niet kunnen bedenken dat ik er zo van zou gaan genieten. Ik weeet nu al dat we hier te weinig tijd voor hebben ingepland. Na een hapje te hebben gegeten bij Sonic bekijken we alvast de afstand voor morgen. Oeps, 530 km. We weten nog niet hoe we dat voor elkaar moeten krijgen...

Ik heb het verslag wat afgeraffeld. Uit meer dan 100 foto's een kleine selectie gemaakt. De komende dagen zal het waarschijnlijk nog beter bijgewerkt worden. Voor nu, laat ik het hierbij...