Dag 2: Soms zit het mee en soms zit het tegen...

Vandaag begin ik wegens omstandigheden al vroeg met het verslag. Heb onverwacht tijd voor mezelf...
Kan niet zeggen dat we vanmorgen vroeg wakker waren. Johan wel, eigenlijk. Maar ik ben gewoon de hele nacht al wakker geweest! Hoe bizar! Ook in de ochtenduren kon ik de slaap niet vatten. En wat duurt zo'n nacht dan lang. Ik heb wat rond lopen spoken. Al vroeg stond ik onder de douche. Maar het is zo'n warme en vochtige temperatuur op het moment dat dat eigenlijk weinig zin had. Afdrogen lukt niet eens...! Tegen 06.30 lopen we richting receptie waar de maid / receptioniste ons
gisteren een 'grab and go' ontbijt had beloofd. Wat rolls en fruit die je naar believen mee kunt pakken en op je kamer kunt op eten. Er komt van achteren een niet zo snuggere jonge meid aan lopen en kijkt me wezenloos aan. Nee, ze weet niets van een ontbijt. En nee, de manager is er niet. Die is gisteravond in alle haast naar 'out of state' gevlogen omdat zijn broer plotseling is overleden. Oké, dat verklaart al veel... Ik kan deze receptioniste niet echt plaatsen in het verhaal. Het lijkt mij dat ze nog geen 1 en 1 bij elkaar op kan tellen. Ze kijkt wezenloos in de koelkast en heeft geen idee wat ze ons voor kan zetten. Ze zal proberen 'a hold on the manager' te krijgen straks. Maar ja, daar willen we niet op wachten en besluiten om naar de plaatselijke Hy-Vee supermarkt te gaan om ons ontbijtje zelf bij elkaar te sprokkelen. We vinden heerlijke bekers yoghurt met vers fruit en crispy grains. We kopen sap en verse cinnamon rolls. Klaar! We rijden terug naar onze kamer, zetten de stoelen buiten en eten het gezellig in het vroege ochtendzonnetje op.

We zitten hier eigenlijk in een motel. Dat is een hotel met de deuren aan de buitenkant. Je auto staat dan ook (in de meeste gevallen) direct voor je deur. Wanneer je dit motel aan de voorkant ziet, lijkt het te bestaan uit een beneden en een bovenverdieping. Echter, het staat tegen een helling gebouwd. De benedenverdieping heeft de deuren aan de voorkant. De tweede verdieping bereik je via de achterkant. Daar je daarvoor die helling oprijdt, heb je je deur dan toch gewoon 'beneden'. Het raam zit aan de voorkant, wat dan weer het effect geeft van die tweede verdieping omdat die toch echt wel boven op een andere kamer is. Zo'n kamer hebben wij dus. Vanochtend zaten we heerlijk in het ochtendzonnetje. Maar de zon staat verder de hele dag pal op de voorkant. We kunnen overdag dus lekker in de schaduw zitten. Waar trouwens een soort van plein is, omdat er achter ons nog een rij motelkamers is. Hadden we dit motel maar eerder ontdekt. Veel leuker voor Johan om zo te kunnen zitten, terwijl ik weg ben om Bruce te bezoeken.

En nu we het daar toch over hebben. Ja, vandaag is mijn eerste bezoekdag aan Bruce gepland. Een 'special visit' van 6 uur was goedgekeurd. Door die doorwaakte nacht voelde ik me best wat aangedaan en trillerig. Gewapend met 4 dikke tweedehands boeken van Dan Brown, die ik kreeg van mijn schoondochter, stond ik klokslag half 9 paraat in de hal van de gevangenis. Ik zag buiten al bewakers die me meewarig aan stonden te kijken. Ze dachten natuurlijk, wat heeft zij in die plastic zak wat vast niet naar binnen mag? Maar ik wist wel beter... Haha, gewoon legale zaken hoor...
Eenmaal binnen spreid ik de boeken uit op een desk om ze in te kunnen schrijven. Maar dan krijg ik de boodschap dat de prison op lockdown* is en er vandaag geen bezoeken kunnen plaatsvinden.
Ik schrik me wezenloos. Je weet dat het kan gebeuren, maar rekent er gewoon niet op. Bovendien, bij Bruce in de gevangenis is zo'n situatie maar heel zelden. Wat is dat nou? Ik zeg dat ik 'a special visit heb' en van 'overseas' kom. De bewakers vinden dat ook wel indrukwekkend en proberen te doen wat ze kunnen om voor mij iets te regelen. Ik kan het gewoon niet bevatten, maar ik zie ondertussen wel andere mensen inderdaad weer naar buiten lopen. Stug ga ik toch verder met het inschrijven van de boeken. Wel of geen bezoek, de boeken gaan toch zeker naar binnen...!
Ik ga op een bankje zitten. Er worden telefoontjes heen en weer gepleegd. Mij wordt gevraagd hoe flexibel ik verder nog ben, omdat ze ook zien dat ik morgen nog een special visit heb en over 3 weken nog twee. Maar nee, daar valt niets aan te verschuiven, de hotels zijn besproken.
Uiteindelijk komt van de 'warden'  het verlossende woord. Het feest gaat niet door!!! Ik ben helemaal verbouwereerd. Heb moeite om mijn tranen in bedwang te houden, helemaal omdat ik nog zo labiel ben als de pest na zo'n doorwaakte nacht. De boodschapper van het bericht vertelt me nog dat ik eventueel morgen een bezoek kan krijgen van 8 uur en dat er misschien ook wel woensdag iets geregeld kan worden. Maar ja, woensdag moeten we na een paar uurtjes bezoeken toch echt rond het middaguur aan de roadtrip beginnen... Enfin, de bewaker loopt naar buiten en dat is het dan...
Ik zit nog even diep te treuren en loop uiteindelijk ook naar buiten. Het is nu eenmaal een feit en daar valt dus niets aan te doen. Ik bel Johan dat hij mij op kan komen halen en we weten even echt niet wat we met deze dag aan zullen vangen. In Canton en directe omgeving is werkelijk niets te beleven. We doen de rest van de boodschappen en regelen wat zaken op het postkantoor en dat is het wel. Ik ben eigenlijk nog steeds diep teleurgesteld en moet alle moeite doen om me er niet te veel emotioneel over op te winden.
We zijn in ieder geval blij met ons 'buitenplaatsje' en nestelen ons met een boek in de schaduw en lummelen maar wat aan. Niks mis met lummelen in je vakantie, maar niet op deze manier... Hopelijk krijgt ook Bruce zijn boeken vanmiddag!

En oh ja, de boardcomputer heeft zich weer present gemeld vanmorgen! Wat het nou is geweest, weten we niet precies. Maar ons vermoeden is dat bij het invallen van de schemer hij het licht uit doet....


* Een lockdown is meestal naar aanleiding van iets serieus wat er in de gevangenis is gebeurd. Dat kan een vechtpartij of een ontsnapping zijn bijvoorbeeld. Alle 'gevangenenverkeer' binnen de gevangenis wordt dan stilgelegd en niemand mag zijn cel uit. Zo'n toestand duurt meestal tot het probleem is uitgezocht of opgelost.