Dag 13: Soms zit het iets vaker tegen...

Nou, nou, wat een dag hebben we achter de rug! Ik moet nu echt even tot rust komen en het een en ander van me afschrijven zal daarbij wel helpen... Het is allemaal niets ernstigs, maar voor mij toch wel zenuwslopend geweest.

Maar laat ik maar bij het begin beginnen. Zoals gewoonlijk na het uitchecken gaan we weer rond 08:00 op pad, of op weg beter gezegd. Ik ben wat onrustig, want het programma van vandaag toont vele mogelijkheden en we zijn er nog niet helemaal uit wat het moet gaan worden. Bovendien blijkt vaak dat alles meer tijd in beslag neemt dan verwacht. Een tankstop, een praatje hier en daar, een fotostop; je bent zo weer een uur verder...

In ieder geval stellen we de Tomtom in op het punt waar we definitief een keuze moeten maken en hopen op wijsheid onderweg. We laten op dat moment een alternatieve route langs een stuwdam al vallen. We rijden eerst nog door het mooie berglandschap van Colorado. Uiteindelijk komen we door Aztec, wat weer in New Mexico ligt en hier willen we dan toch nog even graag de oude ruïnes gaan bekijken. Ze zijn soortgelijk aan die we gezien hebben in Bandelier en ik denk dat we er niet veel tijd voor nodig hebben. Maar wat blijkt? De ruïnes zijn zelfs nog mooier en beter. De overblijfselen zijn hoger en er wordt ter plekke meer informatie gegeven met behulp van een beschrijving. Erg mooi en interessant allemaal. We worden staande gehouden door een Franse vrijwilligster die ons veel vragen stelt en en passant ook het een en ander over haarzelf vertelt. Heel leuk allemaal en lastig om het af te breken. Maar uiteindelijk vertellen we dat we verder willen en lopen door.
Aan het eind worden we weer staande gehouden door een wat oudere indiaan die binnen het complex bepaalde zaken aan het verkopen is. Ook hij is geïnteresseerd in ons en natuurlijk wordt er weer naar het verloop van onze route gevraagd. Ik vertel hem dat we nog zitten te twijfelen over Bisti Badlands en Chaco Culture voor deze dag. Het is allebei lastig om te komen. Na alle voor- en nadelen te hebben besproken en zijn dringende advies toch voor Chaco te kiezen, gaan we er dan maar voor...
Chaco is ook zoiets soortgelijk aan dit, maar dan nog veel mooier, zegt hij. Eén nadeel, er is een 25 km lange dirtroad. Maar ja, die zouden we vanaf deze kant via de 550 ook hebben als je die via de oostkant wil bereiken. We gooien voor de zekerheid de tank nog maar eens vol.

De 550 is een lange rechte weg, die deels door badlands gaat, landbouwgebied en steppe. Na zo'n 90 km slaan we af en na zo'n km of 8 gaat de asfaltweg over in dirtroad. Maar oh lieve hemel, het is een compleet wasbord, harder dan 15 km/u gaat bijna niet en dat nog zo'n 25 km lang??? Maar ja, Johan zegt, we zijn zover gekomen, ik ga nu ook door. Na een km of 4-5 zien we ineens een barst in de voorruit aan de passagierskant. Hij is wel 15 cm lang. Oeps! Ik moet ineens denken aan een steen die we vanochtend tegen de ruit hadden gekregen. Maar we zagen geen schade en dachten er niet meer aan. Tot op dit moment, natuurlijk! En dan rijdt je daar op zo'n wasbord... En dan is 25 km nog veeeeel langer... We doen zo voorzichtig mogelijk. Ondertussen maak ik me druk over hoe dat nu verder moet. Vanuit hier kan ik helemaal niets regelen, we zitten in the middle of nowhere. Is het wel verzekerd? Waar zit hier in Hertz kantoor dichtbij? Wat gaan ze er aan doen? Reparen, auto omruilen, of niets? En tot overmaat van ramp, we gaan vanaf morgen naar een gebied waar waarschijnlijk Hertz helemaal niet zit.
Langzaam maar zeker gaat de barst steeds verder. Hij heeft het punt bereikt van bijna 50 cm als we bij het bezoekerscentrum van Chaco aankomen. We bekijken het een en ander eens goed. Het blijkt dat deze auto geen raamrubbers heeft en precies op de rand van de ruit zit een ster(retje) wat veroorzaakt is door die steen. Van binnen is dat dus inderdaad niet te zien.

Enfin, we kopen ons kaartje en luisteren naar de uitleg van de ranger. De route gaat heen en weer door een canyon en is 9 mijl lang. Langs deze route zijn de ruïnes van 5 dorpjes die stammen uit de jaren 800-1200.  De weg die we hier rijden is ook dirtroad, maar gelukkig goed te berijden. Maar mijn goede moed is eigenlijk tot het 0-punt gedaald. Ik doe mijn best, maar eigenlijk ben ik er met mijn gedachten niet bij. De canyon en de ruïnes zijn mooi, echt waar, maar de lol is er af. Ik heb gewoon geen rust. We raffelen de route een beetje af, maken bijna geen foto's en keren na een uurtje toch maar weer terug naar de bewoonde wereld. Daar gaan we weer over dat wasbord... en wat is de route toch weer lang! Gelukkig is de barst op de terugweg maar 3 cm gegroeid. Dat schept hoop dat hij tot stilstand is gekomen.

We komen tegen 16:30 bij ons volgende hotel in Farmington NM aan. Farmington is meteen ook de grootste plaats hier in de omgeving. Ik vraag de receptioniste of er hier een Hertz locatie is. Ze kijkt in het telefoonboek, en jawel... bij het vliegveld. We halen snel onze koffers uit de auto en begeven ons op weg naar het vliegveld. Komen in de hal, en wat denk je? De car-rentals zijn al gesloten, het is zaterdag! Ik weet even niet hoe ik het heb. Morgen om 10:00 is er weer een dag, wordt me door iemand daar verteld. Maar ja, dan willen we al op weg zijn. Iemand van een concurrerende car rental (Budget) doet nog wat werkjes en ik krijg haar in het vizier en vertel haar ons probleem. Ze zegt dat ik naar het 800-nummer moet bellen en ik mag haar telefoon gebruiken. Uiteindelijk krijg ik iemand van de road emergency van Hertz aan de telefoon. "Are you safe?" is het eerste wat ik hoor. Ja, gelukkig dat wel, dat relativeert de boel weer even. Er wordt wat heen en weer gepraat over onze (auto)gegevens en over wat en waar het gebeurd is. Hij vraagt ons dan wat onze volgende halteplaats is en ik vertel dat het Chinle in Arizona is. Morgen is het dicht. Maar maandagmorgen om 08:00 kunnen we daar met onze auto naar toe en kijken of er een soortgelijke auto beschikbaar is. Nou, op hoop van zegen dan maar...