Dag 12: Great Sand Dunes

Vandaag hebben we zo'n 360 km gereden en we zijn nu aanbeland in Pagosa Springs in Colorado. De volgende staat op ons lijstje! Vanmorgen, na het ontbijt (met bediening!) hebben we de spullen zoals elke ochtend, weer bij elkaar gepakt en zijn eerst naar de Wal-Mart gereden aan de overkant. Onze voorraad drank moest eerst eens aangevuld. De afstanden die vanaf nu in het niemandsland gereden worden, kunnen behoorlijk zijn. En we willen overal op voorbereid zijn. Ook de tank moeten we niet te ver leeg rijden...

Niet ver buiten Taos passeren we eerst de Rio Grande Gorge Bridge over een diepe en brede rivierkloof. We stappen uit en doen de brug te voet. De brug ziet er op het eerste oog, als je er over heen rijdt, normaal uit, maar vanaf de zijkant is hij heel imposant. De kloof is 200 m. diep en de brug is een van de hoogste in de Verenigde Staten.
Ook de kloof is erg imposant, te meer daar hij zomaar uit het niets in het verder vlakke landschap schijnt op te duiken. We zijn allebei erg onder de indruk. Nog nooit zoiets in het echt gezien ook, natuurlijk. De hoogte is enorm en ik vind het zelfs een beetje eng om er op te staan.

Hierna gaat het door richting het noorden. We rijden over de hoogvlakte van Taos. Het is hier ruim 2000 meter hoog en de vlakte is begroeid met steppegras. De weg is kaarsrecht. In de verte zie je nog hogere bergtoppen oprijzen. Deze vlakte zal overgaan in andere vlaktes, van dezelfde hoogte of nog hoger. De temperatuur is zeer aangenaam.
Net na het passeren van de staatsgrens van Colorado zien we een bord staan met een verwijzing naar de oudste kerk van Colorado. Hij staat 800 meter van de weg af, dus we gaan er even op af. Mooie kerk, ook van binnen...

Rond het middaguur komen we aan bij de Great Sand Dunes. We moeten nog 50 km rijden als we ze voor het eerst zien liggen. Het levert mooie beelden op. Langs de toegangsweg zien we ineens hertjes rustig in de berm grazen. Auto's rijden langzaam, stoppen en foto's worden gemaakt. De hertjes vinden het helemaal prima...
Oké, de Great Sand Dunes. Schijnbaar uit het niets rijzen deze imposante zandduinen in het landschap op. Het is een oppervlakte van 80 km2 en de hoogste duin is bijna 229 meter hoog. Deze duinen zijn ontstaan doordat de samenloop van verschillende rivieren hier een meer veroorzaakte. De rivieren brachten veel zand hiernaartoe. Op een gegeven moment droogden de rivieren op en bleef het zand over. Door de wind werd het zand opgestuwd.
We zien in de verte mensen er tegenop klimmen en we besluiten dat we het ook gaan wagen. Er verschijnen echter donkere wolken achter de bergen en de eerste schaduwen trekken al over de duinen. Desalniettemin, trekken we andere schoenen aan en gaan op weg. De eerste 700 meter gaat nog door steppegebied wat bezaaid is met kleine cactusjes. Daarna een brede strook vlak zand en dan gaat het echte werk beginnen. Het waait enorm, het lijkt wel alsof mijn benen gezandstraald worden. Dat maakt het klimmen extra moeilijk. Het is sowieso een zeer uitputtende bezigheid. Steeds als je denkt de top te hebben gehaald, blijkt dat je toch nog verder moet. Niet zo erg, maar wel als je om de volgende duin te bereiken eerst weer naar beneden moet... Het werkt demotiverend, maar na een korte rustpauze wil je dan toch weer verder! Verscheidene keren ben je genoodzaakt om je schoenen en sokken om te keren. De wolken hebben inmiddels hun schaduw geworpen over het deel waar wij lopen en dat betekent dat er dus geen hete zon op ons staat te branden. Da's dan wel weer een voordeel. Onderweg leuke contacten met andere mensen. We zijn tenslotte allemaal bezig met dezelfde uitdaging.
Ik denk dat we ongeveer driekwart van de hoogte bereikt hebben, toen we besloten om de brui er aan te geven. We hebben meer dan een uur geklommen. Het is leuk geweest. De wolken worden steeds donkerder en ik meen zelfs gedonder in de verte te horen. We keren om... en precies op het zelfde moment vallen de eerste regendruppels. Omlaag gaat gelukkig sneller, de druppels blijven gelukkig druppels en we zijn niet al te nat als we een half uurtje later het bezoekerscentrum weer bereiken.
En als we aan het bijkomen zijn, valt de regen dan toch goed uit de hemel... We voelen ons helemaal voldaan. Jammer alleen, dat het zand tot in ons ondergoed zit!

We hebben nog de helft van de route van vandaag af te leggen en stappen rond 15:00 weer in de auto voor de rest van de kilometers. De route gaat nu door het berggebied van Colorado. Wat een imposante boshellingen! We slingeren omhoog en omlaag met een gangetje van gemiddeld 90 km/u en stoppen een paar keer bij bijzondere uitzichtpunten.  We zijn erg onder de indruk. We bereiken het hotel tegen zessen. Het was weer een mooie dag...