Dag 6: Route 66 Kansas en Oklahoma

We zijn vandaag net zo lang onderweg geweest als gisteren. Om dezelfde tijd vertrokken en aangekomen in het volgende hotel in Elk City OK. Het waren wél meer kilometers, maar we hebben wat minder lange stops gemaakt. Bovendien ook vandaag de laatste 100 kilometer per snelweg. Dat moest ook wel, want anders duurt het allemaal veel te lang. Jammer is dat wel. Maar ja, het is niet anders. En ach, eigenlijk zagen wij de Route 66 de hele tijd naast de snelweg liggen, dus het was geen ramp.
Ook vandaag hebben we weer problemen met het aanvangen van de route. In Joplin, waar we de
afgelopen nacht hebben overnacht staan verschillende bordjes verschillende richtingen op. Erg onduidelijk allemaal. Ten einde raad, vragen we het dan maar bij een pompstation... en daar wordt ons de weg naar Kansas gewezen.

Ja, het eerste stukje gaat nu door een klein puntje van Kansas; het betreft 13 mijl in het uiterste zuidoosten. Galena is een mooi plaatsje met veel authentieke gerestaureerde gebouwen en aanverwante zaken. De mensen doen er daar hun best voor. Hoeveel we van die 13 mijl hebben gezien is me onduidelijk, want voor dat we het weten zijn we Kansas ook weer uit, maar dan wel via een verkeerde weg. Dus het gezoek begint weer overnieuw... We laten de zon in combinatie met de Tomtom hun werk doen en controleren de zaak op de kaart. Uiteindelijk is de boel weer recht getrokken. Ook het eerste stuk in de volgende staat, Oklahoma, verloopt niet zonder problemen. Waar je richtingbordjes verwacht, zijn ze er niet en dat leidt soms tot irritatie... Dus er wordt aardig op los gepuzzeld. Het is soms een ware speurtocht. Pas bij Vinita hebben we het gevoel dat we weer in het gareel zijn. Al met al heeft het ons aardig wat tijd gekost. We vragen ons eigenlijk af waarom de bordjes zo inconsequent aanwezig zijn en kunnen maar één reden bedenken. Misschien worden sommige meegenomen als souvenir?

Oklahoma is een weidse staat, veel landbouw en prairie met veeteelt. Mooie zwarte glanzende gitzwarte koeien, maar ook wel bruine en beige. Ze staan vanwege de hitte (95 ºF) veelal met hun poten in vijvertjes met water. Mooi gezicht ook.
De Route 66 loopt net als gisteren vrij dicht parallel aan de snelweg, zeker in het tweede stuk na Oklahoma City, heb ik het gevoel. In het eerste stuk voor Oklahoma City is de snelweg meestal niet te zien. In tegenstelling tot gisteren heeft de Route 66 zich in al zijn verscheidenheid laten zien vandaag. Soms als 4 baans weg, waar we gewoon pittig op door konden rijden. Soms, was het een normale 2 baans weg zoals gisteren. Maar ook zagen we heel oude stukken weg, die afgesloten waren en die alleen nog gebruikt konden worden door aanwonenden. Aan zo'n stuk weg kun je eigenlijk pas goed zien hoe smal die vroeger was. Verder zijn we zelfs op gravel terechtgekomen. Ik weet niet of dat de bedoeling was, of dat we gewoon verkeerd gereden waren... Maar avontuurlijk was het wel!

Zoals gisteren, ook vandaag weer van allerlei zaken te zien onderweg. Mooi gerestaureerde gebouwen en pompstations. Ook gebouwen die nog gerestaureerd zouden kunnen worden en daar misschien nog op wachten. Verder natuurlijk die gebouwen waar geen hoop meer voor is... Maar zelfs daarin ziet men soms nog mogelijkheden! Verder zijn muurschilderingen en oude bruggen ook een regelmatig terugkerend item. Bij Catoosa zien we vrij onverwacht de grote blauwe walvis liggen. We moeten snel reageren om de weg af te komen. De stop komt ons goed uit, want we waren toe aan een middagpauze en we verorberen hier onze lunch van muesli-repen en meegebracht joghurtje van ons ontbijt deze ochtend... Er zijn ronde picknicktafels in de schaduw en al mijmerend genieten we van de rust.
De snelweg hebben we opgezocht om Tulsa en Oklahoma City door te komen. Da's toch wel even gemakkelijker en minder tijdrovend. Maar natuurlijk, direct er na, er weer af... Bij Arcadia maken we dan nog een stop bij de grote ronde schuur. Helemaal gerenoveerd en nu in gebruik als museum en souvenirwinkel. Leuk om rond te snuffelen. Ik had me er nog veel langer kunnen vermaken.
Bij Oklahoma City worden we nog even herinnerd aan de laatste (twee) grote tornado's die Moore getroffen hebben afgelopen voorjaar. Ik wist dat die hier eerst over de snelweg waren getrokken. Op het moment dat we er in de buurt waren, dacht ik er niet meer aan. Maar op eens inderdaad, allemaal kale stukken, afgetrokken bomen, enz. Ik pakte snel de camera, maar ik denk niet dat de foto's erg goed gelukt zijn...
Het Route 66 museum in Clinton moeten we helaas aan ons voorbij laten gaan. Het is bijna sluitingstijd.

Naarmate we verder in Oklahoma komen wordt de grond roder en glooiender. De landbouw verandert in veeteelt en prairie-achtig gebied. We willen na Oklahoma City toch eerst nog een stukje van de Route 66 doen, omdat ik weet dat er ergens een mooie brug is met 18 bogen. Hier begint de ellende van het zoeken weer. Niets staat er aangegeven... En op het moment dat we het opgeven en teleurgesteld een eind verder maar weer de snelweg opzoeken, komen we er toch zomaar over...! Zo leuk! Voldaan doen we de laatste 100 km per snelweg. Het is goed geweest... Morgen weer een dag!