Dag 7: Route 66 Texas

Alweer een dag met bijzondere Route 66-indrukken achter de rug, Wat een belevenis. Het overtreft al onze verwachtingen. We zijn er letterlijk en figuurlijk helemaal vol van. 's Avonds weet je bijna niet meer wat je 's ochtends hebt gezien. Aan de hand van de foto's moet ik alles terughalen. En foto's maken we gelukkig genoeg!

We zijn vanochtend vertrokken uit Oklahoma en waren niet lang daarna in Texas. De panhandle van Texas hebben we helemaal doorkruist en we zijn nu aangekomen bij hotel Safari in Tucumcari in New Mexico. En wat een aangename verrassing dit geheel gerenoveerde hotel uit 1959 is!
We hebben een uurtje tijdwinst vandaag omdat de klok een uur terug gezet moest worden. Dat is mooi, omdat we na aankomst nog leuk even de tijd hadden om alle muurschilderingen te bewonderen die her en der aanwezig zijn. Verder ook hier veel gerenoveerde benzinestations en andere gebouwen. Ook aan oude auto's geen gebrek...

Op het gebied van musea zijn we tot nu toe niet erg gelukkig geweest. Gisteren hebben we wegens tijdgebrek een mooi Route 66 museum in Clinton moeten overslaan. Onze aankomst in Elk City was toch nog dermate laat dat ook het Route 66 museum daar al gesloten was. Dus ook dat ging niet door.
Vanmorgen reden we er nog even langs. Maar helaas, op zondagochtend ook gesloten. Ook het Historic Town museum dat er naast zit, was gesloten. Maar hier geen nood. Het is een min of meer een openluchtmuseum en er stonden geen hekken om. Dus we lopen er wat rond en krijgen toch een leuke indruk.

Hierna gaan we weer echt op pad. En wat maken we weer veel mee en zien we weer veel. Natuurlijk ook vandaag weer veel al of niet gerenoveerde oude auto's, huizen, pompstations en hotels. Ze zijn zo onderhand niet meer aan te slepen. Spookhuizen en complete spookdorpen zien we ook.
In Texas staat de Route 66 vrijwel niet aangegeven. Maar dat is niet nodig ook. Hij loopt veelal direct naast de snelweg en daar waar dat niet zo is, is het makkelijk om met de kaart of Tomtom je weg te vervolgen. Omdat grote delen veelal naast de snelweg liggen, doen we de route ook met de snelweg. Dat schiet wat sneller op. Daar staat weer tegenover dat we een stuk dirtroad proberen. Dat ging eigenlijk zonder dat we dat in de gaten hadden; ineens ging de weg over in gravel. We besloten om door te rijden. We zaten echt in een niemandsland en hielden dat ongeveer 1 km vol. Toen de 'weg' meer en meer uit gras ging bestaan en zich op een gegeven moment leek op te splitsen, waren we er niet meer zo zeker meer van of dit wel een goed besluit was. We namen het zekere voor het onzekere en keerden om, om ons route verder te vervolgen via de snelweg.
Wat hebben we genoten van het rijden door Texas. Wat zijn de uitzichten weids. Op bepaalde punten keken we 360 graden in het rond en hadden overal uitzicht tot aan de horizon, met helemaal niets daartussen, alleen steppelandschap... Fantastisch! Ik kan me voorstellen dat het op een gegeven moment gaat vervelen, maar dat deed het zeker voor ons deze eerste keer niet. Ik bedacht me dat ik zo'n situatie nog nooit eerder in mijn leven had. Een bijzondere gewaarwording.
Een eind voor Amarillo, bij Groom, zagen we natuurlijk de scheve watertoren en eindje verderop het 58 m. hoge kruis en de verbeeldingen van de Jezus' lijdensweg. Voorbij Amarillo mocht een bezoek aan de Cadillac-ranch natuurlijk niet ontbreken. Dit zijn 10 half ingegraven Cadillacs, waar mensen met graffiti-spuitbussen zichzelf op uitleven. Op een afstand komt je de stank van de verf al tegemoet en wat jammer dat men de lege bussen niet mee terugneemt naar de auto...

We vervolgen hierna onze weg de staat uit via de snelweg, maar vlak voor de staatsgrens met New Mexico verlaten we hem om op zoek te gaan naar een spookdorpje, die net over de grens ligt, Glenrio. Het blijft intrigeren... Van hieruit kun je je weg vervolgen via alweer een dirtroad en we besluiten het erop te wagen. Wat een ervaring is ook dit weer. De weg is ongeveer 10 km lang en hij duurt eindeloos! We hebben ons nog nooit zo alleen op de wereld gevoeld. Geen mens of auto te zien. Alleen hier en daar een verlaten en half ingestort huis. We hopen dat ons hier niets overkomt, want dan hebben we een groot probleem. We zijn hier ver van de snelweg. Gelukkig hebben we een reserveband, genoeg benzine en water...! Ook het steppelandschap van New Mexico is totaal verlaten. We zijn opgelucht als we uiteindelijk de bewoonde wereld weer bereiken... Bijzondere ervaring, maar we doen het niet meer over en raden het ook anderen niet aan.

Om 16:15 komen we in het hotel aan en wat een verrassing is het. Zo'n mooie kamer; gerenoveerd met echt oude en retro spullen. Schoon, netjes en je ziet aan alles dat er aandacht aan is besteed. Toch zijn er de moderne zaken als flatscreen TV, internet en airco bijvoorbeeld. Helemaal super.
Tucumcari had in de jaren '50 meer dan 2000 overnachtingsbedden en er zijn dus vele hotels en motels; sommigen niet meer in bedrijf. De hoofdstraat waar de meeste motels aan staan, ook de onze, is bekend om zijn neonlichten. Het begint op dit moment te schemeren in we gaan zo nog even de straat op om al dat moois te bewonderen...