Weer thuis...

We zijn al weer een paar dagen thuis en zijn langzaam maar zeker weer aan het inburgeren in ons normale leven. Het is zo'n zelfde gevoel als wanneer je een eindje hard loopt en je de finish bereikt, maar dan nog een eindje moet uithollen. Ineens stoppen gaat niet. Daar zijn wij nu mee bezig, zeg maar. Maar ja, dan vooral mentaal... De eerste dag thuis is altijd zo'n rare gewaarwording. Het feit dat je (voor jouw gevoel) diezelfde ochtend nog in Amerika zat en nu al weer aan de andere kant van de grote plas bent, vind ik altijd moeilijk te behappen. Heel onwerkelijk. Dat gaat me altijd net iets te snel, ook al is de vlucht lang geweest. We hadden een strakke en volle planning deze reis en kans om de boel tussendoor te laten bezinken was er niet. Vrijwel elke dag zaten we in een ander hotel. Een dag later konden we soms al niet meer bedenken in welk hotel we de dag ervoor zaten, in welk restaurant we hadden gegeten, wat we hadden gedaan of zelfs maar welke dag het überhaupt was. 's Nachts raakten we zelfs geregeld de richting kwijt op weg naar of op de badkamer. Helemaal gedesoriënteerd...

Tijdens de eerste nacht thuis werd ik wakker. Ik moest naar het toilet. Kon niet bedenken in welk hotel we nu weer zaten. Ging op de rand van het bed zitten en dacht: "hé wat is die laag", zocht mijn witte hotelslofjes, maar zag ze niet en ik realiseerde me toen pas dat we thuis waren. Pff, wat een desillusie!

Het was even wat werk, maar ik ben blij dat ik over elke dag een verhaal heb geschreven, zodat ik het later allemaal gedetailleerd kan terughalen. Hier en daar moet nog wat aangevuld worden en dat ga ik binnenkort doen. Zeker Route 66 kan wat gedetailleerder met plaatsnamen en zo.

Maar goed, zoals ik al zei, we zijn aan het 'inburgeren', maar kijken tegelijkertijd terug op een wondermooie reis. Niet alles is zo gegaan zoals we gepland hadden, maar ik denk ook niet dat je dat van tevoren kunt verwachten. Zo zijn een paar dingen niet doorgegaan. Ik denk bijvoorbeeld aan 3 musea op de Route 66. Allen waren gesloten op het moment dat wij daar waren. Verder ging het bezoek aan Taos Pueblo niet door, omdat er een begrafenis was. Tja, zoiets kun je natuurlijk helemaal niet bedenken. Jammer ook dat we de Phantom Canyon Road niet hebben kunnen rijden, vanwege regen de dag ervoor en naar verwachting de dag zelf. We zijn niet naar Bisti Badlands geweest omdat we een keuze moesten maken tussen dat en Chaco. Achteraf, was het misschien beter geweest om wél voor Bisti te kiezen, omdat we al met al ook op veel andere plaatsen te maken kregen met de Pueblo cultuur en ruïnes.

Het weergoden zijn ons over het algemeen zeer gunstig gezind geweest. Eenmaal in de Four Corner staten zijn de dreigende wolken altijd aanwezig geweest, maar hebben nooit echt invloed gehad op ons dagprogramma. Áls er al regen viel, dan was dat in de regel ergens anders of aan het eind van ons dagprogramma. In tegendeel, de dit jaar wat 'koelere' temperatuur dan normaal in het westen, maakte het voor ons juist heel aangenaam en de wolken zorgden voor fotogenieke plaatjes. We hadden deze vakantie geen jas meegenomen en hebben hem niet gemist ook. Het was altijd tussen 75-95°F (24-35°C). De warmste dagen tijdens de eerste week.

We hebben pech gehad met de camera die stuk ging. Moesten een nieuwe kopen terwijl hij net twee weken oud was. Ben nu in afwachting van wat Medion er van zegt.
We hebben ook pech gehad met de barst in de ruit van de huurauto die we uiteindelijk omruilden. Vanmorgen zag ik dat de creditcard uiteindelijk voor $ 144.00 belast is. Dat lijkt me een beetje veel voor een halve tank benzine. Ben daarover nu in contact met Hertz en hoop op een goede afhandeling. Morgen weet ik meer.

We zijn heel wat loslopende/wilde dieren op de weg tegen gekomen en hebben zelfs geregeld daarvoor moeten stoppen of vaart minderen. Koeien, paarden, kudde schapen met hondjes, herten; ze lopen zomaar de weg over. Verder eekhoorns, prairiedogs, vogels en nog wat ander 'loslopend' vee her en der.

 

We hebben natuurlijk ook veel restaurants van binnen gezien. Vanwege besparing in tijd en kosten bezochten we doorgaans de bekende fastfoodketens en Pizzahut. McDonalds' natuurlijk, maar ook Subway, Wendy's, Arby's, Hardee's en wat al nog meer. Als je er een salade bij bestelt of in plaats van frieten neemt, kan ik het verder niet meer zo ongezond noemen. Ben ook maar een pondje aangekomen tijdens de hele vakantie. Nieuw voor ons dit jaar: Sonic.  De eerste keer wel grappig. Er zat er een naast ons hotel in Albuquerque.We lopen er naar toe, openen de deur en... staan in de keuken. De manager komt direct op ons af en vraagt wat hij voor ons kan doen. "We'd like to order something for dinner, perhaps?". Maar nee, dat is niet mogelijk. Sonic is alleen drive-in! Dat was wel even lachen. Maar de manager neemt ons mee naar buiten, waar een terras is en vanaf het terras kun je ook bestellen. Hij helpt ons persoonlijk op een vermakelijke manier door de hele procedure heen...

We hebben al met al zo'n 1750 foto's gemaakt. Tijdens de bezoekdagen aan Bruce zijn er weinig of niets gemaakt. Het hadden er toch heel veel meer kunnen zijn. Vooral vanuit de auto zie je de gelegenheid vaak aan je voorbij gaan. Je zit niet in de goede hoek, je ziet het te laat of je kunt niet stoppen. Soms reden we terug, vooral in het begin tijdens de Route 66. Maar dat is soms zo vaak en al gauw leer je dat het ondoenlijk is. Het neemt al met al zo veel tijd in beslag.

Ook de bezoeken aan Bruce waren weer eens helemaal super. Ook hier ging een van de dagen niet door omdat de gevangenis op lockdown zat. Dat was een grote teleurstelling. Maar we hebben later wat uren in kunnen halen en hebben verder van iedere minuut genoten. Nu is het maar weer afwachten wanneer ik mijn 'maatje' weer kan bezoeken, ofwel,  wanneer we sowieso weer zo'n mooie reis kunnen maken...


Vooruit berekende 'schone' kilometers: 6058
Uiteindelijk aantal gereden kilometers: 7985