Dag 26: Afscheid

Een uurtje geleden zijn we op het vliegveld O'Hare in Chicago aanbeland. Ik moet echt even tot rust komen nu. Zulke hectische momenten gehad daarnet.

Maar laat ik maar bij het begin van de dag beginnen. Vanmorgen ben ik eerst nog een uurtje terug gegaan naar Bruce. We hadden uitgerekend dat dat moest kunnen. Ruim voor 8:30 zet Johan mij bij de ingang af. Ik ben de enige, dus de check-in gaat snel. Brooks de vrouwelijke officer die ik steeds heb gehad met het inchecken handelt alles geroutineerd af, waarna ze mee neemt naar de ruimte waar de kluisjes zijn en ik mijn portemonnee en legitimatiebewijzen kan achterlaten en waar ik normaal gesproken gefouilleerd zou moeten worden. Maar dat gebeurt eigenlijk niet, ze schudt alleen mijn vest een beetje los.
Ondertussen vertelt ze me dat wat haar betreft mijn tuniek van gisteren helemaal okay was en dat het een bitch was die ik gisteren getroffen had in de bezoekersruimte. Maar vandaag is ze er niet, zegt ze. Nee, inderdaad, gelukkig zit Finney er weer. Ze zegt dat ik helaas ook vandaag niet aan mijn favoriete tafel kan zitten, want er komt iemand met een rollator en die zit ook altijd graag dicht bij de magnetrons. Ik mag zelf een andere tafel kiezen. En ik kies de tafel ernaast en dat vindt ze helemaal prima. Ze komt zelfs naar me toe en zegt dat de tafels scheef staan en samen verplaatsen we het een en ander. Kijk... zo kan het ook!

Het is bijna 09:00 als Bruce binnen komt. Hij is blij dat we vandaag nog een uurtje samen hebben en dat ben ik ook. Hij voelde zich rot vanmorgen, maar nu gaat het beter. En ja, dat had ik ook. Had bijna moeite met opstaan, hoewel ik al om 05:00 wakker was. Ik wilde de dag eigenlijk niet laten beginnen, denk ik...

Enfin, Bruce en ik spreken nog een aantal dingen door en af, en als we de koffie goed en wel achterover hebben geslagen is het ook al bijna tijd voor mij om te gaan. Ik had met Johan afgesproken dat hij om 10:00 uit het hotel zou vertrekken en dat ik ook om die tijd aanstalten zou maken om op te stappen. Bruce zegt me 5 minuten voor die tijd, dat ik moet gaan, want misschien duurt het naar buiten lopen en uitchecken lang. Hij is bovendien bang dat we niet genoeg tijd zullen hebben om naar de luchthaven in Chicago te rijden. Enfin, we nemen afscheid. Toch altijd moeilijk, temeer omdat we niet weten wanneer we elkaar de volgende keer zullen zien.

Ik sta buiten nog 10 minuten op Johan te wachten. Hij heeft ondertussen de auto uit- en opgeruimd en de koffers propvol en wel dicht gekregen. We stellen de Tomtom voor de laatste keer in en hopen dus inderdaad die 3 uur en een kwartier nodig te hebben om bij Hertz te verschijnen om de auto in te leveren. We hebben dan daarna zeker nog een uurtje over voordat we 3 uur van tevoren op de luchthaven moeten zijn. Dat uurtje blijken we dus sowieso helemaal nodig te hebben. Een file van 20 minuten, een plasstop en een tankstop zijn daar debet aan. Bovendien rijden we de afslag naar Hertz voorbij en moeten we ruim 5 km omrijden. Uiteindelijk staan we precies om half 3 bij Hertz; onze vlucht gaat om half 6.

Het inleveren van de auto is altijd hectisch. Alles snel uit de auto, we worden gescand en de standen worden afgelezen. Uiteindelijk komt er een papiertje uit het scanapparaat en dan slaat de schrik mij om het hart er staat een bedrag op van $ 889.00. Wat?? Gaan we nu toch extra betalen voor het omruilen van de auto? Ik snap er niets van, maar we moeten verder. We stappen in de bus die ons naar het vliegveld brengt. Het is daar even zoeken naar de balie van Lufthansa en ik ben even helemaal confuus. Even zitten en wat drinken en daarna door de bagagecheck en dan zitten we eindelijk op een bankje te wachten, waar precies op dit moment het vliegtuig komt aantaxiën. Over een half uurtje gaan we boarden...

Ik hoop niet dat die ruil van de auto een staartje gaat krijgen!