Dag 24 en 25: Nog twee bezoeken...

Gisteren en vandaag heb ik weer een bezoek gehad aan Bruce. Beide keren zijn goed verlopen. Gisteren mocht ik niet aan mijn "favorite table" zoals Finney (de leuke vrouwelijke officer) altijd zegt, zitten, omdat ze die tafel nodig hadden voor een grote groep mensen die zou komen. Ze wilde me daarom naar tafel 6 "onder het raam" zetten. Dat is een klein tafeltje langs de muur voor een eenzijdig doorkijkraam. Kun je wel raden door welke kant gekeken kan worden... Daar had ik vorig jaar al eens gezeten en daar was het stervenskoud. Dus ik dacht, dat wil ik niet weer... (zover als er wat te willen valt).
Ze zette me daarom een tafel terug. Oké dan moet dat maar, het is in ieder geval niet langs de muur en dat raam. Maar ook aan deze tafel bleek het erg koud te zijn... Zat soms gewoonweg te rillen. Bruce hield mijn handen in zijn handen en ze waren nog steeds blauw...

Ik had met Johan afgesproken dat hij mij om 15:00 zou komen halen. Daarna zouden we gelijk door rijden naar Bruce's zuster; een ritje van drie kwartier. We zouden papieren ophalen. De ontmoeting was erg vreemd. Ze was vriendelijk, maar we werden niet binnen uitgenodigd en na aan klein praatje waren we met 5 min. ook al weer in de auto. Bruce had zoiets ook wel verwacht, typisch zijn zus. Maar goed. Hopelijk komt het goed met de papieren, want zoals ik al vermoedde en zoals vanmorgen inderdaad bleek, is het niet wat hij verwachtte dat ik mee zou krijgen... Enfin, dat is allemaal teveel en te privé om uit te leggen, zeker op het internet.

Vanmorgen bracht Johan me op tijd weer weg en we werden opgewacht op de parkeerplaats. Twee officers (Watson en Arnett) waren bezig met elke auto te controleren. Ik zei, dat deze auto weer om zou keren en hier niet zou blijven, maar nee, het moest toch. '" I'm just doing my job"... verontschuldigde Watson zich. Oké, geeft niet en het was best lachwekkend. Hij wilde mijn rijbewijs zien, niet omdat ik reed, maar omdat ik de gevangene bezocht. Kon er natuurlijk niets op vinden. Wilde weten wat mijn naam was, geboortedatum, social security number en later ook nog mijn adres. Merk en kenteken van de auto. Verder wilde hij weten wie ik ging bezoeken en toen ik zijn naam en nummer noemde; zeiden ze: "Oh, we know Bruce, nice guy...". "And he's getting nice visitors", antwoordde ik. Ik vertelde dat ik wenste dat ik mijn camera bij me had en dat ik wel een foto had willen maken, vooral toen ze de auto onderzochten, met alle rommel er in. Gelukkig geloofden ze het wel en ze maakten er geen grondig werk van. Toen het klaar was, keerde Johan om en ik liep te voet verder naar de ingang. Nou ja, hebben we dat ook weer mee gemaakt.

Eenmaal binnen ging de incheck snel. Ze kennen me al en paspoort en rijbewijs wordt niet meer ingekeken. Ook mijn fouillering wordt afgeraffeld. Stelt helemaal niets voor. En in no-time sta ik weer in de bezoekersruimte. Maar helaas er is een andere officer in charge vandaag. Ze dirigeert me naar een vierkante tafel. Wij willen niet graag aan een vierkante tafel, die zijn groter dan de langwerpige. Dat wil zeggen. Je moet tegenover elkaar zitten en dan zitten we verder van elkaar af. Bruce heeft best een zachte stem en daarom moeten we verder naar elkaar toe buigen. Zes uurtjes zo zitten gaat je een aardig pijnlijke nek bezorgen. Dat hebben we al eens eerder meegemaakt. Finney weet dat. Maar deze natuurlijk niet. Dus ik moet dat allemaal uitleggen aan haar. Dan gaat ze me naar tafel 6. Maar ja, ook daar wil ik niet zitten natuurlijk en ik leg uit dat ik het daar te koud vind. Ik voel me een grote zeur en dat laat ze me ook voelen ook. "Not too wide, not too close, not too cold, not too hot, what do you want? Do you want to pick your own table?" En dan antwoord ik dat ik graag tafel 25 wil, dicht bij de magnetrons en de tafel waar we gewoonlijk altijd zitten. "Okay, you sit where you want!". Pff....
Wanneer ik daar naar toe loop, blijkt dat een andere tafel die er gewoonlijk een meter of zo vanaf staat, er nu heel dichtbij staat. Dat is natuurlijk nog het gevolg van gisteren toen die grote groep er was. Ik haal het niet in mijn hoofd om die te verschuiven. En als ik dan nog maar net zit, maakt ze met gebaren duidelijk dat ik mijn vest aan moet trekken. Blijkbaar is de tuniek met aangeknipte mouwen, die ik aan heb 'te bloot'... Heb tuniekjes als deze al vaker aangehad en nooit commentaar gekregen, maar goed... Brooks, de officer die me altijd incheckt staat er nog steeds en kijkt het allemaal aan.
Even later komt Bruce binnen, ziet de ongewone positie van die tafel en zegt, gewoon maar om behulpzaam te zijn: "Oh, let me put that right" en gaat direct aan de slag. De officer is niet blij en snauwt hem toe: "I let your visitor choose the table, now you move the furniture?" Oops... Altijd jammer als zo'n officer dienst doet, zoveel ongemakkelijker dan wanneer Finney er is, die met iedereen altijd grapt...
We laten er onze dag niet door bederven. Het is de laatste volledige bezoekdag en zoals gewoonlijk passeren er weer veel gespreksonderwerpen de revue. Even na drieën loop ik naar buiten. Omdat ik geen mobiele telefoon meer mee naar binnen mag brengen en in het kluisje kan achterlaten, moet ik nu met de munttelefoon bellen die in de hal staat. Gaat helemaal goed. Ik bel het hotel, vraag naar de kamer en in no-time heb ik Johan aan de telefoon. Dat ging helemaal prima, nog beter zelfs. Want met de mobiele telefoon hebben we in het hotel vaak geen bereik. Hadden we veel eerder moeten doen!